Danny Mekić, multidisciplinaire internetexpert en jonge ondernemer » Column Financieele Dagblad

Young ceo’s, opiniestuk in het Financieele Dagblad

Danny Mekic' — Tue, 28 Jun 2011 06:00:16 +0000

Onderstaand opiniestuk verscheen in de FD Outlook-bijlage van het Financieele Dagblad van dinsdag 28 juni jl.

ROLMODEL
SCHADUWEN

Ze willen verantwoordelijkheid en zinvol werk. Hoe houd je de nieuwe jonge werknemers gemotiveerd?

Ik ken iemand die naar TomTom is overgestapt, hoewel hij in salaris achteruitging. Hij vond het werk daar leuker. Mijn generatie. Die levert makkelijk salaris in voor een baan met meer status. We hebben fundamenteel andere behoeften dan de generatie van mijn vader. Die werkte omdat hij geld moest verdienen. Mijn leeftijdsgenoten willen dat hun werk betekenis heeft. En afwisseling. En interessante mensen. En direct iets bijdragen aan een project.

Bij deze generatie zijn bedrijven met veel carrièrestappen en wisselende functies populair. Die vind je niet in de bouw, waar de carrières erg overzichtelijk zijn. Daarom gaan veel jongere bouwvakkers eruit en kiezen een loopbaan als zzp’er. Het werk is niet meer een bestemming, zoals in de tijd van mijn vader, het is een route geworden. Het moet plezier opleveren, zingeving, een goed netwerk. En liefst in één keer.

De behoefte van jongeren aan autonomie in hun werk komt voort uit het onderwijs. Een student wordt tegenwoordig beoordeeld als lid van een team én als individu. En dan kom je na je studie in een bedrijf waarin je ineens werkt voor de partner, de oudere collega, de directeur.

Wat jongeren in essentie willen, is meedoen. Bij Google mag iedere werknemer 10 à 15 procent van zijn tijd besteden aan eigen projecten. Of neem de werknemers van het Ritz-Carlton. Die krijgen allemaal, van hoog tot laag, een budget om naar eigen inzicht de service te verbeteren, of om een klant tevreden te stellen als er iets is misgegaan. Per ‘incident’ mogen ze $2000 besteden. Dat geeft enorme slagkracht om écht klantgericht te zijn. Degene die als eerste tegen een probleem aan loopt, is ook degene die het oplost.

Waar de jongste generatie juist mee worstelt, is de enorme hoeveelheid keuzes. In banen, in bedrijven, in opleidingen. Dat kan leiden tot option paralysis. Ze verlaten school met het verkeerde idee dat hun hele carrière afhangt van de keuzes die ze al op hun 18de maken. Maar wat hoogopgeleide mensen niet leren, is kiezen. De sturing van hun carrière verwachten ze juist op het werk te krijgen. Een eigen opdracht, een carrièrepad, alles moet voor ze worden uitgestippeld door een chef of door de humanresourceafdeling.

YOUNG CEO
Jongeren willen dus twee dingen die tegenstrijdig lijken. Ze willen sturing én ze willen ruimte voor een eigen inbreng. Ze willen inhoudelijke verantwoordelijkheid én hulp van het bedrijf op de carrièreladder.

Welke eisen stelt dit aan de leiders van nu? Het beste wat de relatie oude raad van bestuur nu kan doen, is de jonge werknemer erbij betrekken. Anders krijgen ze nooit een goed beeld van de buitenwereld, de veranderde sociale structuur, de technologie, de ideeën. If you can’t understand them, let them join you. Breng het jongerenvirus in de chain of command. Om de scheiding tussen de digitalen en de digibeten te doorbreken. Om rolmodellen te kweken voor andere jongeren, zodat die in het bedrijf willen blijven.

Ideaal is 30 procent jongeren in de raad van bestuur, maar geen bedrijf wil dat. Mijn oplossing is de schaduwboard. Die vergadert over dezelfde stukken en staat voor dezelfde beslissingen. Een eigen club van trendwatchers op ceo-niveau. De young ceo’s. En regel dan goede mentorafspraken. De echte cfo moet de mentor zijn van de young cfo. Zo stimuleer je kennisoverdracht. En de jongeren krijgen makkelijker feedback of klachten van jonge medewerkers, die anders nooit de top zouden bereiken.

Maar het begint allemaal bij de vacatures. Die worden nu alleen nog beschreven als een functie, eventueel met een auto. Weinig jongeren voelen zich aangesproken door de vacatures op Monsterboard, het Funda van de banenmarkt, ook al moeten ze er genoegen mee nemen. Ze solliciteren eigenlijk op een baan die ze niet willen. Recruiters moeten dat functiedenken verlaten en proberen mensen aan te spreken met een carrièreperspectief.

FD column: Nederlandse banken scoren slecht

Danny Mekic' — Mon, 29 Dec 2008 07:03:47 +0000

Het is best een bijzondere tijd om te leven, zei ik afgelopen weekend tegen een vriend van me. De afgelopen en komende jaren zijn erg spannend en staan in het teken van grote veranderingen, zowel op economisch, politiek als technologisch vlak. Maar waarom werkt internetbankieren niet gewoon?

Bijna alle grote banken in Nederland zijn klant bij het bedrijf dat ik heb opgericht en waar ik dag in dag uit voor bezig ben. We brengen goed in kaart welke bedrijven bij ons worden aangemeld als klant. Hoewel we ons vrijwel uitsluitend bezighouden met domeinregistraties en andere internetdienstverlening, is het – zo blijkt uit de praktijk – bijzonder belangrijk dat je goed weet wat er zich afspeelt in de branche van je klant.

Als ik wil weten wat er in de bancaire sector gaande is, dan hoef ik slechts een willekeurige pagina van het prachtige roze Financieele Dagblad open te slaan. Crisis hier en crisis daar. Maar er is meer aan de hand in die sector. Uit recent onderzoek van iplabel.newtest blijkt dat Nederlandse banken bijzonder slecht scoren als het gaat om hun digitale bereikbaarheid. Nederland komt als een-na-slechtste land uit de bus, en dat in de ‘eenentwintigste eeuw’.

Het nieuwe jaar is bijna aangebroken. 2009, het laatste jaar van dit decennium. Ik wil alle Nederlandse banken een hoop innovatie, creativiteit en vooral goede techneuten toewensen die er voor gaan zorgen dat wij volgend jaar de bovenste regionen van dit onderzoek gaan bevolken. Want, zo weet ik uit de vele gesprekken met medewerkers bij banken, aan wilskracht om dat te gaan bereiken ontbreekt het niet. Wel aan voldoende techneuten. Werd ik maar een keer gevraagd voor… ja, dat zou ik wel willen.

De kredietcrisis is pas nèt begonnen

Danny Mekic' — Thu, 30 Oct 2008 18:46:33 +0000

Nog geen tien dagen geleden werd bekend dat de ING Bank een kapitaalinjectie krijgt uit het steunfonds voor de financiële sector van de overheid. En slechts tien dagen later denken mensen dat het kopen van aandelen weer veilig is.

Enkele weken geleden schreef ik in mijn column dat ik zelf weinig merk van de kredietcrisis en dat ik ook in mijn omgeving weinig merk van een ‘crisis’. Mijn medewerkers werken net zo hard, klanten zijn net zo tevreden, de telefoon gaat even vaak en ook de omzet van het internetbedrijf waar ik werk komt overeen met de prognose die ik enkele maanden geleden heb gemaakt. Vrijgezelle mensen zijn zoals ieder jaar zo tegen de kerst héél hard op zoek naar een partner, reisbureau’s doen goede zaken als het gaat om kerstvakanties en ook de Nederlandse Spoorwegen adverteert in volle vaart met advertenties voor de kerstmarkten die naderen.

Maar de crisis ligt op de loer.

Studiegenoten en vrienden van mij zijn de afgelopen weken massaal aandelen aan het inslaan. “Aegon voor een koopje!” Ja, voor een koopje. En over een week zelfs nóg goedkoper. En het gaat nog weken nee, maanden duren voordat de vele dalingen weer stabiliseren. Zoniet jaren. En pas daarna zal er weer een einde komen aan de onzekerheid die de beursvloer van het Damrak in de greep heeft.

Als je het mij vraagt dus nog even wachten met het massaal inslaan van aandelen.

FD: 112: Wèl spoed, géén politie

Danny Mekic' — Wed, 08 Oct 2008 22:02:18 +0000

Deze column is geschreven voor het Financieele Dagblad.

Veel bedrijven maken geen of heel slecht gebruik van de laatste wetenschappelijke inzichten bij het ontwikkelen van producten en strategieën. Hoe dat komt? Wetenschap kost tijd en tijd hebben de meeste mensen niet, laat staan directieleden die – al dan niet onder druk van aandeelhouders – worden afgerekend op de hoeveelheid zweet op hun voorhoofd. En tijd kost geld.

Ik vind het juist erg belangrijk om van de laatste wetenschappelijke inzichten gebruik te kunnen maken en gebruik te maken. Daarom stimuleer ik binnen mijn bedrijf persoonlijke ontwikkeling en stuur ik niet zelden medewerkers naar seminars en congressen in binnen- en buitenland.

Zelf volg ik de Honoursbachelor (dat is een verzwaard programma) Rechtsgeleerdheid om binnen enkele jaren de mr. titel te mogen voeren en, dat hoop ik in ieder geval, een slimme rechtsjurist te worden. Deze studie volg ik aan de Universiteit van Amsterdam, de faculteit is gevestigd in de Oudemanhuispoort, een historische locatie in de binnenstad van onze hoofdstad, waar ik ook lesgeef aan eerstejaarsstudenten.

Vorige week was ik op weg naar de faculteit toen ik zag hoe op de Nieuwezijds Voorburgwal een gewapende vechtpartij ontstond. Voorbijgangers liepen – daarom heten ze waarschijnlijk voorbij’gangers’ – rustig voorbij, maar ik vond het toch wel belangrijk om de politie er van te waarschuwen omdat gewapende vechtpartijen niet zelden slecht aflopen. Geen spoed, wel politie? Dan moet ik 0900-8844 bellen. Spoed had ik echter wel.

Tuuuut – Tuuuut – Tuuuut – Tuuut .. zucht dat duurt lang. “112 alarmcentrale, met wie kan ik u doorverbinden?” – Met de politie graag. “In welke plaats?” (het is inmiddels heel simpel mogelijk om te traceren vanuit welke stad een mobiel gesprek plaatsvindt, maar nu even niet) – Amsterdam.

Vervolgens hing ik zeker twintig seconden in de wacht en ik moest gedurende die veel te lange tijd aanschouwen hoe de ene persoon de andere persoon achterna rende, geen pretje. Twintig seconden is natuurlijk veel te lang.

Maar dat is een typisch probleem van callcentra. Het is natuurlijk extra kwalijk te noemen dat het zo lang duurt voordat je verbonden bent met het callcenter van de politie, maar ook in de internetbranche – waar ik werkzaam ben – is het droevig gesteld met de telefonische bereikbaarheid. Niet zelden hoor ik verhalen van klanten over dat ze bij andere providers dan mijn bedrijf soms gerust 20 tot maar liefst 50 minuten naar een bandje mogen luisteren voordat ze iemand te spreken krijgen.

Iets wat ik in mijn bedrijf anders aanpak… Binnenkort meer.

Financiële crisis, waarom merk ik niets?

Danny Mekic' — Wed, 01 Oct 2008 18:43:13 +0000

Deze column is geschreven voor het Financieele Dagblad.

Waarom staan de kranten er bol van, maar merk ik niets van de financiële crisis?

Danny: “Heeft u misschien een krant of blad waarin géén aandacht besteed wordt aan de bankencrisis?”

Sigarenwinkelmeneer: “Uuhm, eens zien. Hoezo eigenlijk?”

Danny: “Ik word een beetje gek van al die banken met hun miljoenen kostende advertenties waarin bestuurvoorzitters verkondigen dat er ‘niks aan de hand is’. Als er niks aan de hand is, waarom dan die advertenties? Blijkbaar is er wel iets aan de hand. Anders plaatsen ze al die advertenties toch niet?”

Sigarenwinkelmeneer: “Nee ik kan geen krant of blad vinden waarin geen aandacht wordt besteed aan de crisis. Maar, welke advertenties bedoel je?”
Ik kijk naar een opengeslagen bladzijde van een van de kranten die dagelijks van de pers rolt.

Danny: “Kijk, dié advertentie.”

De sigarenwinkelmeneer pakt de krant uit het rek en fronste zijn wenkbrauwen en vraagt mij wat er toch allemaal aan de hand is met de wereld.

Afgelopen maandag had ik juist een vergadering gehad met een van mijn financieel medewerkers in het bedrijf, om te bespreken dat het wel opvallend is dat de groei de laatste maanden sterker aan het toenemen is dan normaal. We zijn tot de conclusie gekomen dat een aantal veranderingen binnen onze frontoffice, dat zijn alle afdelingen die in direct contact staan met klanten en leveranciers, zijn gaan leiden tot een grotere klanttevredenheid waardoor mond-tot-mondreclame meer heeft plaatsgevonden en bestaande klanten meer domeinnamen bij ons onder zijn gaan brengen. Domeinbalie.nl, het bedrijf waar ik Algemeen Directeur van ben, is namelijk een van de grootste en snelstgroeiende domeinnaamaanbieders van Nederland.

Maar, hoe kan dat als de wereldeconomie in een grote crisis is beland? We hebben een groot aantal klanten uit de financiële sector en zelfs een aantal van de grote Nederlandse en internationale banken als klant. Dan zouden we er toch zeker iets van moeten merken?

Soms heb ik het vermoeden dat dit soort financiële crises zich afspelen in een aparte wereld, ver weg van de realiteit. Beurzen, aandelen, certificaten, hold- en putoptions en nog meer van dat soort termen; het zijn natuurlijk ook ontastbare zaken. Ik vraag me af wat er van dit soort crises over zou blijven als de media er niet bovenop zou zitten en bestuursvoorzitters van grote banken geen onruststokende, paginagrote advertenties in de landelijke dagbladen zou plaatsen..

Misschien dat de crises dan wel een formaatje kleiner zouden zijn en dat niet alleen nuchtere, jonge ondernemers weinig last ondervinden van haantjesgedrag in de bankensector, maar misschien ook de wat grotere ondernemingen en beurzen…?

FD: YOU AA TOO EXPENSIEV

Danny Mekic' — Sun, 21 Sep 2008 13:34:05 +0000

Deze column is geschreven voor het Financieele Dagblad.

Vijf jaar geleden – ik was toen 16 en niet langer dan een jaar eerder richtte ik het internetbedrijf Domeinbalie.nl op – werd ik uitgenodigd voor een aanbestedingsopdracht in het Zwitserse Genève. Reis en verblijf in een duur hotel werden voor me betaald maar er stond dan ook veel op het spel. Waar het om ging: tweehonderdduizend euro en een zeer prestigieus project. Het zou niet alleen méér omzet dan ik tot dan aan toe had gegenereerd met mijn bedrijf opleveren maar ook voor veel aandacht zorgen in de ICT-branche. Geen wonder dat ik dan ook erg mijn best had gedaan om alle kosten zo goed en gedetailleerd mogelijk in kaart te brengen, evenals eerlijk en open te zijn over de uitgaven die gedurende het project, afhankelijk van het succes, op konden lopen.

Nadat de vijf andere gegadigden en ik de offertes hadden ingeleverd en die aan de hand van een uitgebreide presentatie hadden toegelicht steeg de temperatuur in het gangetje voor de boardroom gestaag. De directeur kwam met een ernstig en authentiek gezicht naar buiten en ik werd – ondersteund door handgebaren – naar binnen geroepen. Moest ik nou blij zijn of juist niet? Ik wist het niet..

“You aa too expensiev,” klonk het in gebrekkig Engels en met een Zweeds accent – de beste man is een Zweed – in de met marmer beklede boardroom. Het bleef even stil. En juist op het moment dat ik dacht dat een toelichting ging volgen herhaalde de ervaren directeur zijn zet, ditmaal iets langzamer: “You – aa – too – expensiev”. Hij trachtte duidelijk te maken dat hij mijn offerte te duur vond. Ik probeerde mijn grote schrik en verbazing te camoufleren: ik had nog wel extra lage winstmarges gehanteerd en voor de vele weken tijd die ik in het project zou gaan steken nauwelijks loon berekend, hoe kon hij mijn offerte nou te duur vinden?!

Dat komt, zo blijkt achteraf, omdat de concurrent waar ik de aanbesteding van had verloren essentiële kosten niet had opgenomen in haar offerte of op z’n minst veel te optimistisch had gepresenteerd. De totale kosten van het project zijn naderhand opgelopen tot wel vijfmaal mijn totale offertebedrag. We praten nu niet meer over enkele tonnen.

Op een bepaalde manier ben ik hardleers en bijdehand: ik bleef in de vele aanbestedingsopdrachten die bij andere bedrijven volgden een eerlijk en totaal beeld van de kosten geven. Ik weet zeker dat ik meer projecten binnen had kunnen halen door af en toe wat te goochelen met cijfers in offertes, zie het als creatief boekhouden. Maar wat schiet ik er mee op? Meer omzet en winst? Misschien. Maar op de lange termijn in ieder geval veel weglopende en teleurgestelde klanten die ik nooit meer terug zal zien.

Het zal u niet verbazen, maar het Zwitserse bedrijf kon ik niet lang na het aflopen van het eerste project verwelkomen in mijn klantenkring en daartoe behoort het tot op de dag van vandaag nog steeds. Hoe luidde het gezegde ookalweer? Eerlijk…