Begin deze zomer ben ik een opleiding gaan volgen bij het Centrum voor Conflicthantering in Haarlem tot peer-mediator. Wat doet een mediator? – is een vraag die ik de laatste weken vaak heb moeten beantwoorden.

Een mediator is iemand die is getraind in het leiden van gesprekken waarin wordt geprobeerd om conflicten op te lossen. De mediator speelt zelf bij het oplossen van het conflict geen inhoudelijke rol, maar stuurt wel het gesprek aan en probeert de partijen bij het conflict nader tot elkaar (en dichterbij een oplossing) te brengen. De mediator moet zich dan ook neutraal en onpartijdig opstellen.

Peer-mediators zijn specifiek opgeleid om zich te kunnen richten tussen en met leeftijdsgenoten en daar zijn heel veel voordelen aan verbonden. Lees hier meer over peer-mediators.

Voor het afronden van mijn mediation-opleiding ben ik op zoek naar jonge mensen die zich in een conflictsituatie bevinden en begeleid willen worden bij het oplossen ervan. Ik moet samen met ervaren mediator Aik Kramer, ooit de jongste geregistreerde mediator van Nederland, enkele mediations uitvoeren.

Mediation wordt ingezet in conflictsituaties die om een duurzame oplossing vragen. Bijvoorbeeld omdat er sprake is van een voortgaande relatie of omdat het in de toekomst nodig is dat er samengewerkt kan blijven worden, bijvoorbeeld tussen collega’s, vrienden of partners. Voorbeelden van conflictsituaties waarin een mediation een uitkomst kan zijn:

• Conflicten binnen relaties (familie, vrienden, geliefde, samenwonenden);
• Vandalisme;
• Problemen in het onderwijs (tussen studenten of groepen studenten);
• Geroddel;
• Problemen op het werk, met je huurbaas, etc;
• Culturele conflicten.

Iets voor jou of denk je iemand te kennen die misschien wat aan een of meerdere mediation-sessies kan hebben? Of wil je meer informatie over mediation? Stuur mij dan een e-mail! (het is niet nodig om het conflict uit te leggen in de e-mail, dat komt later wel)

Een voorbeeld waarop de overheid controle en invloed uitoefent op de privé-levens van haar burgers is via de bevoegdheden die zij de Ondernemingskamer van het Gerechtshof te Amsterdam heeft gegeven. Dit voorbeeld zal leiden naar de vraag: kan verregaand overheidsingrijpen in de privé-levens van burgers worden gelegitimeerd en zo ja, waar berust deze legitimatie op? Deze vraag wordt beantwoord aan de hand van drie filosofische theorieën. Vervolgens wordt kort ingegaan op de veranderende verzorgingsstaat. Is dit een wenselijke verandering, en waar gaat het naartoe?

Lees hier het volledige artikel.

De SIDN lijkt daarmee – in tegenstelling tot wat zij eerder verklaarde, namelijk dat de landrush niet over gedaan zou worden – de hand in eigen boezem te steken en toe te geven dat er zeker grote fouten zijn gemaakt in aanloop naar en bij de landrush van de numerieke domeinnamen. Ik ben blij met de uitkomst, hoewel ik van mening ben dat deze twee grote deelnemers niet mee hadden hoeven werken aan het afstaan van de door hun verworven domeinnamen en dat wellicht beter ook niet hadden kunnen doen.

Het is in mijn ogen de taak van een registry om alle processen op het gebied van domeinnamen goed te begeleiden. De SIDN heeft daarin overduidelijk gefaald voor wat betreft de introductie van de numerieke domeinnamen, hoewel ze een groot voorbeeld had kunnen nemen aan de wijze waarop de EURid ten tijde van de .eu-lancering, veiligheidsmaatregelen had genomen om overbelasting van hun systemen en bevooroordeling van grote deelnemers te voorkomen.

Waar nu voor gekozen is, namelijk twee deelnemers ‘verzoeken’ om een deel van de numerieke domeinnamen af te staan, vind ik onbegrijpelijk. Waarom juist die twee? Waarom niet de twee andere providers die de eerste tien minuten na de lancering van de numerieke domeinnamen, een aanzienlijk deel van de bandbreedte van de mailservers van de SIDN ‘in beslag hebben genomen’? Het had de SIDN gesierd een eenduidige lijn te volgen: óf alle domeinnamen opnieuw uitgeven, óf niet. Of in ieder geval duidelijk maken waar de beslissing om alleen een deel van de domeinnamen terug te vragen, van slechts twee deelnemers.

Toegegeven: ook de wijze waarop de EURid de landrush heeft geregeld is voor verbetering vatbaar, maar dat is uiteindelijk met alle vormen van een oneindig aantal paaseieren verdelen. Ik hoop dat de SIDN heeft geleerd van wat er fout is gegaan, en ben dan ook meer dan benieuwd naar de wijze waarop ze deze ‘tweede landrush’ gaan organiseren. Wordt vervolgd. Voor nu: fijn paasweekend!

Lees hier het bericht op de website van de SIDN dat zojuist is gepubliceerd.

Als iemand door het registreren van een .nl-inbreuk maakt op een anders rechten, kan die ander er voor kiezen naar de rechter te stappen teneinde dit conflict op te lossen dan wel te beëindigen. Sinds 29 januari 2003 kent de SIDN een alternatieve regeling voor het oplossen van deze geschillen, namelijk door deze voor te leggen aan het WIPO Arbitration and Mediation Center gevestigd te Genève.

Het aantal conflicten dat aan deze instelling werd voorgelegd in plaats van het volgen van de normale gang naar de civiele rechter viel tegen. Dit is mede gelegen in de hoge kosten en aanvullende voorwaarden van deze procedure.

De nieuwe geschillenregeling (welke ook door het WIPO-instituut wordt afgehandeld) moet het mogelijk maken om middels een laagdrempelige procedure een onafhankelijke uitspraak in het geschil te krijgen. De nieuwe procedure kent (in tegenstelling tot de oude procedure) geen mogelijkheid tot het veroordelen van de verliezende partij in de kosten van de procedure. Ik vind dit overigens zelf een groot nadeel van de nieuwe procedure, het verhoogt de drempel voor partijen die wéten dat ze in het gelijk staan om een dergelijke procedure te starten, aangezien zij zelf opdraaien voor de te maken kosten.

Enkele feiten omtrent de nieuwe procedure:

• De domeinnaamhouder waartegen een procedure wordt gestart heeft de mogelijkheid om binnen 20 kalenderdagen schriftelijk verweer te voeren;
• De procedure is ontwikkeld om schriftelijk plaats te vinden, doch kan de geschillenbeslechter er toe besluiten een of beide partijen uit te nodigen om haar standpunt toe te lichten;
• Indien de domeinnaamhouder geen verweer voert (binnen de daartoe gestelde termijn) is de kans groot dat de eis wordt toegewezen door de geschillenbeslechter, tenzij deze van mening is dat de vordering van de eiser ongegrond of onrechtmatig is;
• Als de domeinnaamhouder binnen 14 dagen nadat de SIDN de uitspraak van de geschillenbeslechter heeft ontvangen een gerechtelijke procedure start (en de SIDN hiervan verwittigt), voert de SIDN de beslissing van de beslechter niet uit;
• De regeling heeft geen mogelijkheid tot het instellen van een hoger beroep;
• De nieuwe procedure is van toepassing op alle .nl-domeinnamen.

De tarieven voor het starten van de procedure zijn als volgt:

• Voor een geschil betrekking hebbend op 1 tot 5 domeinnamen bedragen de administratiekosten €500,- en het honorarium van de geschillenbeslechter €1000,- (totaal: €1500,-);
• Voor een geschil betrekking hebbend op 6 tot 10 domeinnamen bedragen de administratiekosten €700,- en het honorarium van de geschillenbeslechter €1300,- (totaal: €2000,-);
• Voor een geschil betrekking hebbend op 11 of meer domeinnamen dient contact opgenomen te worden met het WIPO.

Lees verder op de website van de SIDN voor meer informatie over de regeling die in werking treedt per 28 februari a.s.

Lees ook het opiniestuk van jurist Maarten Haak op Webwereld: Nieuwe .nl geschillenregeling roept vragen op.