Platenlabels verlaten de legale muziekdownloadsite Spotify. Het kabinet wil elders downloaden bestraffen. Dit heeft een averechts effect.

Afgelopen weekeinde maakten 234 platenlabels bekend de muziek van hun artiesten niet langer via Spotify te willen distribueren omdat (legale) streamingdiensten het kopen van muziek zouden ontmoedigen. Zou het downloadverbod dat staatssecretaris Fred Teeven (Veiligheid en Justitie, VVD) wil invoeren – een repressieve maatregel die de gedragingen van miljoenen Nederlanders in één klap onrechtmatig maakt – het aanbod wel stimuleren? Wat is het probleem van de industrie eigenlijk? Nog niet zo heel erg lang geleden, in de tijd dat je voor het luisteren naar muziek afhankelijk was van vinyl langspeelplaten die werden gedraaid op een platenspeler, was het leven auteursrechtelijk gezien overzichtelijk. De platenmaatschappij verkocht de muziek en gaf een deel van de opbrengst aan de makers en artiesten. Toen gebeurde er iets rampzaligs: de gebruiker ging zelf muziek kopiëren, op cassettebandjes, de videocassetterecorder, cd’s, dvd’s en op internet. De film- en platenmaatschappijen zagen hun inkomsten dalen. Maar de laatste vijf jaar zo blijkt uit onderzoek van onderzoeksbureau eMarketer is de omzet van de muziekindustrie in haar geheel weer gestegen van 60,7 miljard dollar naar 66,4 miljard.

Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek wijzen uit dat meer dan ooit geld wordt uitgeven aan concertbezoeken: in 1992 ee29,- per huishouden, vandaag de dag meer dan het drievoudige. Lowlands is al jaren op rij uitverkocht en het album ‘In Rainbows’ van de Britse band Radiohead, dat in 2008 gratis gedownload kon worden, leverde zes miljoen dollar op aan vrijwillige donaties. De internetter is allesbehalve gierig.

Artiesten kunnen via de omzetstuwende en kostenbesparende verkoopmogelijkheden van het internet het grootste deel van de consumerende wereldbevolking bereiken en zo hun nieuwe plaat of geplande concerten onder de aandacht brengen. Ook de populairste artiesten geloven in de werking van het internet, bewijst tieneridool Justin Bieber met veertien miljoen volgers op Twitter. Waarom zouden zij voorstander zijn van een downloadverbod?

De inkomstendaling uit de cd- en dvd-verkoop is desondanks logisch te verklaren: alle bakstenen muziekwinkels die de afgelopen jaren zijn gesloten, zijn door slechts twee digitale aanbieders vervangen: iTunes en Spotify, die zowel in gebruik als aanbod beperkingen kennen. Er zijn in Nederland zelfs meer online verkopers van bakstenen dan van muziek te vinden, en als je online een film wilt kopen heb je doorgaans pech. Dat dan de consument op zoek gaat naar alternatieven, is begrijpelijk.

Het zijn de profiteurs van het huidige auteursrecht, de film- en platenmaatschappijen met voor een deel wettelijk opgedrongen collectieve auteursrechtenbeheersorganisaties die hebben gevraagd om een ondoelmatig en ongewenst downloadverbod. Niet alleen makers van films en muziek zijn tot deze éminences grises veroordeeld, ook ondernemers die muziek en films digitaal willen vermarkten. In plaats van nieuwe internetontwikkelingen te omarmen, worden zulke ontwikkelingen tot ‘piraterij’ uitgeroepen en kapotgeprocedeerd in de rechtszaal, laat staan dat een structurele samenwerking wordt gezocht om levensvatbare economische modellen te ontwikkelen. Straks zijn het individuele internetters die op het gedaagdenbankje plaats mogen nemen. Stichting Brein, de handhavende poot van de entertainmentindustrie, wordt straks onze internetcop.

De internetdistributie van films en muziek loopt al decennia achter. Teevens argumentatie dat een downloadverbod noodzakelijk is om innovatie in de branche mogelijk te maken, is onbegrijpelijk. Zo’n verbod maakt juist een einde aan de innovatie die nu gaande is. Dat ook de grote maatschappijen kunnen profiteren van de innovatie op internet wordt bewezen door het sterk groeiende bioscoopbezoek, ondanks of misschien wel dankzij het massaal downloaden van films. Vorig jaar kregen bioscopen het hoogste bezoekersaantal sinds 1978 het jaar van Grease en Saturday Night Fever.

Nu 234 platenlabels bekendmaakten dat ze hun muziek niet langer via Spotify willen distribueren staan zelfs de bestaande innovaties op het spel. Het downloadverbod zal uiteindelijk worden gebruikt om individuele internetters bang te maken en weer het vertrouwde cd- en DVD-hoesje in te jagen, Back to the future.

- Danny Mekic’

Het is crisis bij rampensite Crisis.nl

Een tonnen kostende website wordt weggegooid, zonder dat deze ooit goed gefunctioneerd heeft. En niemand heeft de leiding.

Sluit ramen en deuren, schakel mechanische ventilatiesystemen uit en zet radio of tv aan op de aangewezen rampenzender. In geval van een crisis of ramp heeft onze overheid een belangrijke taak in het informeren en beschermen van haar burgers. Op het moment dat er bij een brand giftige stoffen vrijkomen of er sprake is van een terroristische dreiging, is het van het grootste belang om de instructies van de veiligheidsdiensten op te volgen.

Steeds meer Nederlanders verkiezen om verschillende redenen internet boven radio en televisie voor het consumeren van informatie. Internet maakt informatie niet alleen sneller en makkelijker toegankelijk, maar ook concreter: door tijdens een ramp te vragen naar iemands postcode kunnen ook hele specifieke instructies worden verstrekt, in iedere gewenste taal. Ook het sociale aspect van internet verrijkt de informatievoorziening want tijdens een ramp kan makkelijk informatie en hulp gevonden worden bij vrienden, collega’s en buurtgenoten via sociale media als Twitter, Hyves en Facebook.

Dat sociale media een belangrijke rol kunnen spelen ten tijde van crises werd duidelijk tijdens de recente protesten in de Arabische wereld, waarbij Facebook en Twitter intensief werden gebruikt om met de buitenwereld en met mede-opstandelingen te communiceren. Het gebruik van sociale media tijdens de Arabische Lente was erg effectief als het ging om de snelheid, toegankelijkheid en impact. Tv en radio hobbelden daar structureel achteraan.

Om in Nederland aan de digitale informatiebehoefte te kunnen voldoen tijdens crisissituaties, introduceerde de Rijksoverheid in 2005 de website crisis.nl. Op de website staat te lezen dat ‘crisis.nl bij een ramp (…) wordt vervangen door een pagina met actuele informatie over de ramp’, en daarmee het digitale alternatief voor de analoge radio en tv moet vormen. Een verstandig besluit van de Rijksoverheid waarmee een belangrijke behoefte in de samenleving wordt erkend en bevredigd, als de website tenminste te bereiken is als hij wordt ingezet. Maar crisis.nl faalde al bij de officiële opening: na 500.000 bezoeken (1 op de 24 Nederlandse internetters kwam een keer langs) raakte de website overbelast. Ook werden de ontwikkelingen rondom sociale media, waar bijna alle Nederlandse internetters gebruik van maken, compleet genegeerd: het project was bij de lancering al verouderd.

Dat was zes jaar geleden en de afgelopen jaren heeft het internet grote ontwikkelingen doorgemaakt. Dat geldt echter niet voor crisis.nl, dat ook ná de lancering met problemen bleef kampen: in 2007 werd de rampensite omver geblazen toen een grote storm over ons land raasde, gedurende de recente brand in Moerdijk was de website urenlang onbereikbaar en ook tijdens de grote Amsterdam havenbrand, afgelopen februari, liet crisis.nl het afweten. Juist op cruciale momenten liet de website burgers in de steek. En van de onmisbare koppelingen met sociale media is anno 2011 nog steeds geen sprake.

Na deze en andere incidenten met de site beloofde het kabinet beterschap. Minister Opstelten (Veiligheid en Justitie, VVD) hekelde afgelopen januari de onbereikbaarheid van de site: ,,Dat kan niet en dat moet niet. Dat gaan wij gewoon verbeteren.”

Vervolgens bleef het stil rondom het project. Om het stilzwijgen te doorbreken, diende de NOS een WOB-verzoek (Wet Openbaarheid van Bestuur) in en dat leidde tot interessante inzichten, zo bleek uit het NOS Journaal van afgelopen maandag. Uit documenten die de NOS heeft verkregen blijkt dat het consequent falende crisis.nl in de eerste drie jaar een slordige half miljoen euro te hebben gekost. Welke kosten in de jaren daarna zijn gemaakt is onduidelijk. Ook heeft de omroep geen antwoord gekregen op de vraag of de site is getest op grote aantallen bezoekers. Dat is opmerkelijk omdat in 2007 in antwoord op Kamervragen van oud-SP-parlementariër Arda Gerkens nog werd gesteld dat er regelmatig stresstesten worden uitgevoerd. De meest opmerkelijke bevinding van de omroep is misschien nog wel dat er binnen de betrokken ministeries grote onduidelijkheid blijkt te bestaan omtrent het project: betrokkenen melden dat veel afspraken niet schriftelijk zijn vastgelegd maar mondeling worden gemaakt en dat het volkomen onduidelijk is wie de leiding over het project heeft.

De crisis bij Crisis.nl lijkt compleet, nu uit niet-officieel door de NOS verkregen stukken blijkt dat er helemaal geen verbeteringen doorgevoerd gaan worden aan de website, zoals Opstelten beloofde. In plaats daarvan wordt de tonnen kostende website, zonder dat deze ooit goed gefunctioneerd heeft, weggegooid en eind dit jaar, met alle kosten van dien, vervangen door een gloednieuwe. Was het zo slecht gesteld met de site, dat deze niet verbeterd kón worden? En wordt dit het volgende falende IT-project van onze overheid, of trekt ze de stoute schoenen aan en laat ze zich onverwacht van haar innoverende kant zien?

-Danny Mekić

Beluister het opiniestuk als podcast:

Meer informatie over dit onderwerp:

• Interview Radio 1;
• Fragment NOS Journaal (vanaf 6:40);
• Crisis.nl wordt volledig vernieuwd (NOS.nl);
• Januari 2011 Radio 1: Crisis.nl onbereikbaar tijdens Moerdijk-brand.

Aanvullende informatie bij het opiniestuk:

Eind dit jaar wordt de vernieuwde cirsis.nl gelanceerd. Dat bevestigt een woordvoerder van het ministerie van Veiligheid en Justitie nadat de NOS over de website berichtte.

De in 2005 gelanceerde website, die is bedoeld om burgers te informeren tijdens grote rampen, bleek niet goed te functioneren. Bij de brand bij Chemie-Pack in Moerdijk was de site een uur uit de lucht. In 2007 was de site tijdens een grote storm onbereikbaar. Volgens de NOS, die inzage heeft gekregen in interne stukken van het ministerie, heeft de ontwikkeling en hosting van crisis.nl ten minste een half miljoen euro gekost.

De nieuwe website wordt volgens het ministerie stabieler en biedt ook integratie met sociale media.

‘Onbeperkte dataverkeer’ wordt in de praktijk dus steeds méér dataverkeer, en dus duurder voor de providers. Geen probleem, consumenten zijn -kijk naar de tarieven voor vaste internetaansluitingen- bereid om een flinke som geld neer te leggen voor een goed functionerende, snelle verbinding die toegang verleent tot het internet. Met het verhogen van prijzen of veranderen van het limiteren van de hoeveelheid dataverkeer omdat het gebruik toeneemt, is natuurlijk niks mis. Maar wat als sommige websites alleen bezocht mogen worden na extra betaling aan de provider – die alleen een doorgeefluik behoort te zijn?

Grote commotie onder Nederlandse consumenten en experts&politici ontstond toen bekend werd dat mobiele internetproviders gebruiken maken van een technologie genaamd ‘Deep Packet Inspection’ (DPI) om het internetverkeer van individuele mobiele telefoon-gebruikers te kunnen analyseren. Zo bleek het voor de telecomproviders opeens mogelijk om te kijken op welke manier een specifieke klant het internet gebruikt, om zo (nóg) meer (verschillende) abonnementen te introduceren, terwijl de consument daar niet om heeft gevraagd, noch behoefte aan heeft (Pinokkio Vodafone). Delen van het internet of het gebruik van bepaalde internetprogramma’s zou dan alleen toegestaan worden na (extra) betaling door de consument. In de praktijk zal dat leiden tot ingewikkeldere en duurdere abonnementen en een soort ‘elite-internet’ waarbij sites als Youtube alleen nog maar bekeken kan worden door mensen die bereid zijn meer betalen. Dit alles ter compensatie van de dalende inkomsten van deze bedrijven uit hun ‘reguliere’ belminuten en sms-berichten.

Zie je het al voor je? De prijs van een liter benzine -want een gigabyte dataverkeer is een gigabyte dataverkeer, ongeacht welke website je bezoekt of welk programma je gebruikt- die afhankelijk is gemaakt van hoe zuinig je auto is? Want als je een zuinige auto rijdt, dan verdienen we minder aan u, mevrouw/meneer de klant – dús willen we graag meer geld kunnen vragen voor dezelfde liter benzine ter compensatie van gemiste inkomsten.

Tijdens een aandeelhoudersvergadering van KPN (3:32:00) werd de vraag gesteld hoe die nieuwe abonnementen van KPN er precies uit komen te zien, mede in het licht van de gevoeligheid omtrent het onderwerp netneutraliteit – wat kortgezegd inhoudt dat een aanbieder van internettoegang geen invloed uit mag oefenen op welke delen van het internet wel/niet doorgegeven mogen worden, er moet dan zonder belemmering toegang worden verleend tot het gehele internet – waarop werd geantwoord:

We will not block services – we will try to price them, or we will price them. (We zullen geen internetdiensten blokkeren, we zullen proberen er extra geld voor te gaan vragen of nee, we gáán er extra geld voor vragen)

Op dat moment was netneutraliteit nog niet wettelijk ingevoerd. Als voorbeeld om in de toekomst extra geld voor te gaan vragen werd het gsm-programma Whatsapp genoemd, een directe concurrent van het ouderwetse sms’en – waar de consument nog per bericht voor moet betalen – dat gebruik maakt van de goedkope mobiel internetverbinding voor het verzenden van korte tekstberichten, welke zelfs kunnen worden verrijkt met audio-/foto- en videobestanden. Mensen zijn minder gaan smsen, want Whatsapp is goedkoper, heeft meer mogelijkheden en is vriendelijker in het gebruik. Later werden ook Skype en Youtube  genoemd in de netneutraliteits-discussie als voorbeelden van delen van het internet waar extra voor betaald zou moeten gaan worden, geheel tegen het belang van de consument in. Een gigabyte Youtube-verkeer is overigens ook niet duurder (eerder goedkoper, dankzij een constante stroom aan data) dan een gigabyte Nu.nl-(piek)verkeer, het is dus ook niet uit te leggen naar de consument toe anders dan een muur opwerpen om verouderde verdienmodellen te beschermen.

Hierop barstte een enorme discussie los over de vraag of het aan internetproviders zoals KPN is om bepaalde delen van het internet alleen toegankelijk te maken na extra betaling, en in hoeverre de privacy van individuele klanten in gevaar komt op het moment dat providers het internetverkeer op individueel niveau gaan analyseren. Ook innovatie op internet loopt daarbij gevaar: hoe weet je als internetondernemer zéker dat je nieuwe internetprogramma, denk bijvoorbeeld aan Spotify, gratis doorgegeven zal (blijven) worden door de providers? Durf je de investering aan? Als providers extra geld gaan vragen dan blijven de gebruikers weg.

Met name KPN heeft in die discussie veel steken laten vallen in de (trage) communicatie waardoor aanvankelijk – door een tegenstrijdige persverklaring en het onbereikbaar zijn van persvoorlichters – méér onduidelijkheid en onrust ontstond over dit onderwerp, binnen no-time sprongen alle mogelijke media er bovenop. Hier sprak ik over op Radio 1. De discussie heeft ironisch genoeg geleid tot een sterke stijging van het gebruik van Whatsapp in Nederland. Vodafone reageerde -in tegenstelling tot KPN- pro-actief door uit eigen beweging toe te geven óók gebruik te maken van de DPI-techniek, vergezeld met een uitgebreide verklaring waarom van privacyinbreuken volgens het bedrijf geen sprake was.

Samen met mr. Steven Ras riep ik vervolgens de politiek op om eindelijk eens verantwoordelijkheid te nemen voor de recente technologische innovaties zoals het (mobiele) internet, en de manier waarop deze de levens van mensen diep raken – en met het ‘updaten’ van de wetgeving de consument beter te gaan beschermen. En die oproep had succes: netneutraliteit zou op initiatief van D66 worden vastgelegd in de Telecommunicatiewet, en ook op andere punten is deze wet bijgewerkt. Nederland is daarmee het tweede land in de wereld dat een ongestoorde toegang tot het internet wettelijk vastlegt, iets om trots op te zijn. Inmiddels heeft de Tweede Kamer in meerderheid vóór gestemd.

Het liberale kamerlid Afke Schaart (VVD), gek genoeg tegen ongestoorde en vrije toegang tot het internet, zaaide verwarring door te stellen dat het met het netneutraliteits-voorstel van D66 onmogelijk zou worden om spam en virussen nog langer tegen te houden. Ook zijn er enkele ideologisch gedreven internetproviders die graag, bijvoorbeeld minder zedelijke, delen van het internet willen kunnen filteren. Zij zochten de media op door te stellen dat de continuïteit van hun bedrijven in gevaar zouden komen, omdat hun filterproducten niet meer verkocht zouden mogen worden.

In dat geval heb ik goed nieuws: zolang het filter-gedeelte maar los van de netneutrale internetverbinding wordt aangeboden, zie ik niet in waarom het verboden zou worden om internetverbindingen te (blijven) filteren. Het staat een consument immers vrij om een bedrijf in te schakelen om een deel van de netneutrale internetverbinding, alsnog, te (laten) filteren. Dat kan niet alleen in het geval van spam, bij virussen maar ook om uiting te geven aan een ideologische opvatting: waarbij de provider bijvoorbeeld wordt verzocht om 18+sites te blokkeren.

Wat dus niet langer mag is een deel van de internetverbinding ongevraagd filteren of tariferen (extra geld vragen voor het gebruik van specifieke websites of bijvoorbeeld Skype): de verbinding moet neutraal worden aangeboden, en als extraa’tje zou dit soort bedrijven -maar alleen op verzoek van de klant en lós aangeboden van de internetverbinding- een extra filter in kunnen stellen, wat de klant natuurlijk ook goed zelf kan doen op zijn computer of een modem die dit ondersteunt.

Nu in Nederland wetgeving omtrent netneutraliteit is aangenomen, verwacht minister Maxime Verhagen een Europese discussie:

Via het internet en andere publieke bronnen kwam ik zonder moeite te doen onder andere achter haar e-mailadressen, privé telefoonnummers, meerdere (oude) huisadressen en bijbehorende hypotheken en koopprijzen.

Een botnet is een netwerk van computers die besmet zijn met malware, waardoor de beheerder van het botnet controle heeft over al deze computers. De eigenaar van de computer heeft zelf vaak niet door dat zijn computer besmet is en onderdeel uitmaakt van een zo’n netwerk. Het botnet kan bijvoorbeeld gebruikt worden om spam te versturen, een aanval uit te voeren op een bepaalde site om die plat te leggen of een andere vorm van internetcriminaliteit.Om een botnet te creëren wordt vaak gebruik gemaakt van een computerworm. Dit is een programma dat computers besmet en zich daarna probeert te vermenigvuldigen via het internet of een ander computernetwerk om op die manier zoveel mogelijk andere computers te besmetten. Een bekend botnet dat afgelopen jaar is opgerold is het Bredolab-netwerk dat meer dan 30 miljoen computers had besmet.

Om de botnets te bestrijden wil Enisa dat politie nu zelf computerwormen mag gaan gebruiken. Deze zogeheten ‘witte wormen’ zouden dan door politie kunnen worden ingezet om besmette computers binnen te dringen en deze weer schoon te maken. Op dit moment mag de politie deze wormen niet gebruiken, omdat ze zich dan schuldig zouden maken aan computervredebreuk.

Over dit onderwerp sprak ik met het NOS Journaal (vanaf 6:50):

Ook sprak ik afgelopen woensdag over dit plan met NOS Headlines-verslaggever Arno Leblanc:

Gisteren zond EenVandaag een reportage uit over  de vraag: wat zijn de negatieve langetermijneffecten van het internet op ons brein? De uitspraken over de gevolgen voor onze hersenen doet Carr in zijn boek ‘Het Ondiepe. Hoe onze hersenen omgaan met nieuwe media’. Met dit boek voegt Carr een nieuwe dimensie toe aan de discussie over de gevolgen van internet. Ook ik kom aan het woord in de reportage:

disclaimer: ik ben geen internetjournalist

Carr is een Amerikaanse schrijver die meerdere boeken heeft gepubliceerd; onder andere over technologie, zaken en cultuur, hij is zelf geen onderzoeker of wetenschapper op het gebied van hersenonderzoek. Persoonlijk kan ik me vinden in zijn keuze voor de interessante onderzoeken die hij aanhaalt in zijn boek, maar de conclusie ‘en deze veranderingen aan onze hersenen zijn slecht voor het individu en de mensheid’, heb ik in geen van de door hem aangehaalde onderzoeken terug kunnen vinden. Ik vroeg hem tijdens zijn lezing in Rotterdam welk onderzoek het wetenschappelijk bewijs levert dat de veranderingen die onze hersenen doormaken ‘slecht’ zijn. Die vraag kon hij niet beantwoorden.

Tijdens de lezing zag ik het opeens voor me: Carr zijn ideaalbeeld van de mens is gebaseerd op de klassieke intellectueel, met bijbehorende intellectuele capaciteiten zoals het snel kunnen lezen, lange tijd ergens geconcentreerd mee bezig kunnen zijn en dat alles met een haast enge focus en een belachelijk goed geheugen. Een paar eeuwen geleden, bij het ontstaan van universiteiten, was dat voor sommigen misschien de hoogst haalbare levensvorm op aarde. Maar moet anno 2011 iedereen het streven hebben om zo’n klassieke intellectueel te (kunnen) worden, of is onze samenleving in al haar facetten inmiddels zo erg veranderd dat de hersenveranderingen waar het internet voor zorgt voor de meeste mensen juist gunstig uit( kunnen )pakken, en bijdragen aan het werkelijke hoogste doel hier op aarde?

Gelukkig zijn met de wereld zoals de wereld nu is. En ja, dat is in zekere zin een veel ‘grotere’ en complexere wereld dan twee eeuwen geleden..

Ook dr. Menno van Zaanen, docent aan de Universiteit van Tilburg en Hans van den Hurk, docent aan de Rockacademie, gaven hun visie. Het resultaat is hieronder te bekijken:

De Wikileaks-website kan bezocht worden via de domeinnaam wikileaks.org. Nadat bekend werd dat ook wikileaks.nl óók doorverwijst naar de geheime dossiers die door Julian Assange, oprichter van Wikileaks zijn verspreid, kwam er een berichtenstroom op gang dat de officiële Wikileaks-website (ook) in Nederland gehost zou worden.

Hoewel de website ook bereikbaar is via de domeinnaam wikileaks.nl, blijkt uit geen enkele omstandigheid dat de informatie ook daadwerkelijk staat ondergebracht in een Nederlands datacentrum. De domeinnaam wikileaks.nl wordt technisch beheerd in Amerika (de zogenaamde ‘DNS-servers’ staan ondergebracht in Amerika), en vanuit deze servers worden bezoekers van Wikileaks.nl doorverwezen naar een Zweeds IP-adres.

Zweeds IP-adres betekent Zweedse server?

Het lijkt voor de hand te liggen dat een website die naar een Zweeds IP-adres (internettelefoonnummer) wordt verwezen, ook daadwerkelijk in Zweden wordt ondergebracht. Dit hoeft echter niet het geval te zijn! Het is mogelijk om als organisatie een IP-adres aan te vragen in land A (uit naam van een organisatie die gevestigd is in land A), maar ondertussen te activeren op een netwerk in een ander land, land B. Het wordt dan lastiger om te achterhalen waar de server waar naar wordt verwezen, fysiek is ondergebracht. Je zult daar goed en uitgebreid onderzoek naar moeten doen.

Zelfs als een fysieke locatie wordt achterhaald van de server waar een bezoekers van Wikileaks terecht komt, wil dat niet zeggen dat de informatie daar is ondergebracht. Het kan namelijk zijn dat het IP-adres verwijst naar een ‘internettunnel’ in land A, terwijl de server met de feitelijke informatie in een ander land is ondergebracht. Via deze beveiligde verbinding kan de werkelijke, fysieke locatie van alle informatie, verborgen worden gehouden. Op deze manier wist bijvoorbeeld ook The Pirate Bay enkele malen uit handen te blijven van opsporingsdiensten. (persbericht, ANP)

In deze zaak stelde het bedrijf Digi-D veel schade te ondervinden door e-mails, soms met vertrouwelijke informatie, die verkeerd aankomen en beantwoord moeten worden, maar ook daling van de waarde van de eigen handelsnaam door het gebruik van een gelijkende naam door de Staat.

De President van de Rechtbank wijst de vorderingen af, en overweegt daarbij dat de Staat zelf géén gebruik maakt van een handelsnaam door het gebruik van een digitale authenticatiedienst onder de naam ‘DigiD’. Omdat het hier gaat om een activiteit zonder winstoogmerk, kan er ook geen sprake zijn een ‘onderneming’ waarmee inbreuk op een andere handelsnaam plaats zou vinden (Hoge Raad 24-12-1976, LJN: AC5861).

De Staat heeft DigiD weliswaar als merk geregistreerd bij het Benelux Merkenbureau, maar volgens de rechter is er geen sprake van het gebruik van dat merk omdat het logo en woord ‘DigiD’ niet gebruikt wordt ‘om afzet te vinden voor waren of diensten in het economisch verkeer’.

Uit het arrest HvJEG 12 november 2002, zaak C-206/01 (LJN AK3864, Arsenal – Reed, r.o. 40) en HvJEG 25 januari 2007, zaak C-48/05 (LJN BA3332, Opel – Autec, r.o. 18) volgt dat slechts sprake is van merkgebruik indien de tekens ‘DigiD’ worden gebruikt in het kader van een handelsactiviteit waarmee een economisch voordeel wordt nagestreefd. Naar voorlopig oordeel is daarvan geen sprake wanneer, zoals in het onderhavige geval, het teken in het kader van het uitvoeren van een overheidstaak wordt gebruikt ter aanduiding van een authenticatiesysteem waarmee burgers zich in hun communicatie met de overheid kunnen identificeren.

Is er dan misschien sprake van onrechtmatig handelen van de Staat, door zo’n sterk lijkende naam te gebruiken, en deze soms verkeerd te schrijven (uit het vonnis blijkt dat ambtenaren soms ‘Digi-D’ schrijven in plaats van ‘DigiD’ in ambtelijke stukken)? Dat is het geval wanneer er daadwerkelijk en aantoonbaar verwarring optreedt én er aanvullende omstandigheden zijn waaruit de onrechtmatigheid zou blijken. De  President van de Rechtbank merkt op dat

[..]niet weersproken is dat de Staat na overleg met Digi-D maatregelen heeft genomen om de verwarring bij het publiek tegen te gaan en dat hij [de Staat, red.] een bedrag van € 100.000 heeft aangeboden als vergoeding voor maatregelen van Digi-D die een einde moeten maken aan de bestaande verwarring. Digi-D meent dat dit bedrag onvoldoende is, maar daarvan blijkt in deze procedure niet.

De Staat heeft eerder blijkbaar €100.000,- aangeboden om Digi-D te helpen een einde te maken aan de verwarring, daarmee wordt natuurlijk gedoeld op het uitkiezen van een andere naam. Dat is geen kleine schadeloosstelling. Digi-D heeft in deze zaak niet (voldoende) aangetoond waarom dit een te laag bedrag zou zijn. Uit de uitspraak van de Rechtbank blijkt ook niet dat helder is betoogd waarom er daadwerkelijk verwarring en schade ontstaan is, en hoe het schadebedrag berekend is. Onbekend is of er nog een bodemprocedure of hoger beroep volgt.

Rechtbank ‘s-Gravenhage 17 november 2010 (DigiD), zaaknummer 371238, KG ZA 10-891 (vonnis)

UPDATE: Bovenstaand bericht is inmiddels overgenomen door Spits (mét bronvermelding) en NU.nl (zonder bronvermelding).

Downloaden is geen diefstal – want auteursrecht is geen eigendomsrecht. Hoewel het vaak “intellectueel eigendom” genoemd wordt, is die term nogal misleidend. Eigendomsrecht is ingevoerd om het mijn en dijn te kunnen reguleren. Als je auto gestolen wordt, staat die niet de volgende ochtend ongeroerd voor de deur. Wordt een film gedownload, dan is niemand die kwijt. Auteursrecht is om een heel andere reden ingevoerd, namelijk om te stimuleren dat er creatieve werken worden gemaakt en op de markt worden gebracht, worden verspreid. Hóe verhalen, films en muziek verspreid worden, is voor de komst van internet zelden een onderwerp van gesprek geweest. Want natúúrlijk komt een verhaal in boekvorm of als feuilleton in een tijdschrift, dat hoef je niet op te schrijven. En als er een nieuw nuttig distributiemedium komt, dan zal die auteur natuurlijk zijn werk daar ook voor uit gaan brengen. Hij of zij wil toch geld verdienen?

Dat zou je zeggen, maar de “distributieindustrie” (zoals platenmaatschappijen, die gaan over de verspreiding van auteursrechtelijk beschermde werken) gaat niet altijd even enthousiast met nieuwe distributiekanalen en -technologieën om. Beter gezegd: die worden per definitie tot piraterij uitgeroepen en kapot geprocedeerd in de rechtszaal voordat ze ook maar één kans hebben gekregen, laat staan dat structureel de samenwerking wordt gezocht om levensvatbare economische modellen te bedenken. Innoveren in deze markt wordt lastig, omdat toestemming van de rechthebbenden nagenoeg niet te krijgen is en het risico op juridische vervolging groot.

Als deze branche een land is en innoveren een ontdekkingsreis, dan kun je maar beter maken dat je weg komt, zo weinig welkom als je wordt geheten door de éminences grises die het daar voor het zeggen hebben. De industrie pleit niet alleen meer voor sluiting van “piraterijsites”, maar zelfs voor de introductie van strenge internetfilters en afsluiting van het internet voor wie auteursrechten schendt. Het internet dreigt daarmee een streng bewaakte gevangenis te worden met de internetprovider als ‘internetcops’, die tot blokkeren van gebruikers en sites over zouden moeten gaan. Hoe stimuleert dat de creatie en verspreiding van nieuwe muziek en films op het internet?

Creatievelingen verdienen een eerlijke vergoeding

Artiesten en andere creatievelingen die maanden tijd hebben geïnvesteerd in het maken van muziek- of filmproducties, moeten daar natúúrlijk een ruime vergoeding voor ontvangen. Daarom ook hebben we in Nederland de ‘thuiskopieheffing’: als u een lege cd of dvd aanschaft, dan gaat tot zestig cent van de aanschafprijs naar de artiest, of liever gezegd: de platenmaatschappijen. Platenmaatschappijen verdienen veel aan de verkoop van cd’s en dvd’s (hoe veel precies is niet bekend, maar op internet is te lezen dat een artiest voor een cd met een verkoopprijs van €22,70 slechts €1,36 ontvangt, het is in elk geval niet veel) en dreigen hun miljoenenwinsten te verliezen door de komst van het internet: straks kan een artiest alles zelf regelen zonder platenmaatschappij! Dan weten steeds minder mensen de platenzaak op de hoek te vinden: de platenspeler doet ‘t toch niet meer, en dreigt ook die industrie omzet en winst te verliezen. En dat is waarom ze zo hard van leer trekken tegen downloaden.

Stijgende omzet internetaankopen

De totale omzet van de muziekindustrie bedroeg vorig jaar $15,5 miljard. Uit de cijfers van de internationale branchevereniging van platenmaatschappijen IFPI blijkt dat in 2009 wereldwijd $4,7 miljard via digitale distributiekanalen wordt omgezet, een stijging van 9 procent! Dat laatste is opmerkelijk te noemen, omdat platenmaatschappijen niet dol lijken te zijn op digitale distributiekanalen. Na een jarenlange juridische strijd tegen Napster en Kazaa, die een innovatieve manier van muziekdistributie in het leven hadden geroepen (en daar wel degelijk voor wilden betalen aan de industrie), en flink wat rechtszaken tegen websites als The Pirate Bay, hebben we nu alleen iTunes en Spotify (deels eigendom van…grote platenmaatschappijen) als legale aanbieders van muziek in Nederland. Twee grote aanbieders in een markt waar $4,7 miljard wordt omgezet. Voor de aanschaf van films hoeft u het internet niet op, die worden nog steeds alleen verkocht in plastic dvd-hoezen. Ook uw favoriete nummer van The Beatles of bijvoorbeeld het nummer “Fell in love with an alien” van The Kelly Family zijn nog niet aan te schaffen via iTunes. Dat zijn slechts enkele voorbeelden die de omzetstijging van 9 procent in één jaar tijd opmerkelijk maken.

Weinig innovatie

De ontwikkeling van nieuwe distributiediensten verloopt moeizaam. Dat komt omdat het voor internetondernemers die een beter alternatief voor iTunes of de platenwinkel op de hoek willen ontwikkelen lastig is om te onderhandelen met de individuele film- en platenmaatschappijen. Die staan niet bepaald te springen, want internetdistributie raakt direct hun bedrijfsmodel van verkoop van die schijfjes in hoezen. De ondernemer heeft geen keus: hij moet langs die maatschappijen. Succesvolle artiesten dragen hun auteursrechten namelijk over aan deze platenmaatschappijen, die vanaf dat moment al hun belangen behartigen. Deze maatschappijen kiezen echter niet enkel voor het (commerciële) belang van de artiest: zo veel mogelijk muziek- en filmaankopen, via zo veel mogelijk kanalen, uiteindelijk zo veel mogelijk inkomsten voor de creatieve geest. Zij moeten daarbij ook hun eigen industrie veiligstellen. Dat betekent dat de weg van muziek en films naar de consument een lange, stoffige weg moet zijn, waar veel extra geld voor gevraagd kan worden. Anders zal een band, filmmaker of artiest in de toekomst sneller overgaan tot het zelf aanbieden van zijn werken via het internet: voor een lagere prijs, meer winst!

Van ‘platen’maatschappij naar artiestencoach

Platenmaatschappijen zullen een meer adviserende rol in moeten gaan nemen voor jong talent, om ze coachend te begeleiden naar een nummer 1 positie in de top 100, tegelijkertijd genoegen nemend met een kleiner deel van de grote taart. Vroeger was het lastig om een LP van vinyl te produceren maar een cover ontwerpen en muziekbestand uploaden op internet kan iedereen. Het probleem met coachen en adviseren is dat je daar geen honderden miljoenen euro’s aan winst mee kunt genereren. Daarom zullen grote platenmaatschappijen, als dinosauriërs met een laatste stuiptrekking en zonder tranen, middels juridische procedures en lobbywerk in Nederland en ver daar buiten proberen om innovatie op internet tegen te gaan. Dat gaat niet alleen ten koste van die slimme ondernemers met hun ‘piratensites’ of internetproviders die, op kosten van de consument, dure en technisch lastige filters moeten gaan bouwen en hun klanten moeten gaan afsluiten. Ook de consument die graag, betaald, toegang krijgt tot een nieuwe film op internet, blijft in de kou staan.

De toekomst van de film- en muziekindustrie vinden we in elk geval op het internet, precies daar waar de huidige industrie innovatie tegenhoudt. Wanneer mogen we kennis maken met nieuwe businessmodellen, nieuwe manieren om creatievelingen uit te dagen om mooie film- en muziekstukken te maken? Komt er een dag dat mensen tegen betaling online een filmpremière mee mogen maken nog voordat een film in de bioscoop te zien is, of blijft de rode loper exclusief terrein voor BN‘ers? Het lijkt er op dat het initiatief moet komen uit de politiek of de creatievelingen zelf. Tot die tijd zijn alle goedbedoelde innovatieadviezen aan het adres van de grote multinationals slechts parels voor de zwijnen, en verstoppen zij zich passief achter een berg oude, roestende platenspelers.

Dit artikel schreef in Dagblad De Pers. Arnoud Engelfriet is ict-jurist en blogger. Danny Mekic’ is internetexpert en jurist.

Nederlandse internetgemeenschap voor het eerst samen in actie

Niet eerder kwam zo een grote groep vertegenwoordigers van de Nederlandse internetgemeenschap samen op voor een gemeenschappelijk doel. Het conceptwetsvoorstel van demissionair minister Hirsch Ballin heeft vergaande gevolgen voor de vrijheid van Nederlandse internetters. Zo kunnen delen van websites, blogs, maar ook persoonlijke pagina’s op websites als Facebook en Hyves worden afgesloten zonder dat een rechter daarover heeft geoordeeld.

De brief is een initiatief van Bits of Freedom en is ondertekend door negentien maatschappelijke organisaties, waaronder de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), Internet Society en het Nederlands Juristen Comité voor de Mensenrechten (NJCM). De brief is daarnaast ondertekend door twintig experts uit de academische wereld, waaronder hoogleraar strafrecht Theo de Roos, hoogleraar informatiebeveiliging Bart Jacobs en hoogleraar informatierecht Egbert Dommering.

Wijzigingen in wetsvoorstel

De internetgemeenschap vraagt de minister om de wet aan te passen op drie punten. Ten eerste wil zij dat delen van een website alleen op zwart mogen worden gezet na tussenkomst van een rechter. De minister wil in het wetsvoorstel de eis van deze rechterlijke toets schrappen. Ook wil zij dat het voorgenomen verbod op publicatie van niet-openbare informatie integraal wordt heroverwogen. Tot slot vragen ze de minister om het voorgenomen verbod op het opnemen van eigen gesprekken te verduidelijken.

Internetconsultatie

Het Ministerie van Justitie vraagt Nederlanders om hun reactie via de internetconsultatie, zodat de voorgestelde regeling verbeterd kan worden. De internetconsultatie loopt tot 30 september.

25 May Surinam elections: 25 political parties for 350.000 people. China is meanwhile buying half the country. #bananarepublic 2 minutes ago via TweetDeck

Het was een bericht met politieke inhoud, verzonden met het programma “Tweetdeck” (dat niet recent is gebruikt via het account van de NS) en na enkele minuten weer was verwijderd. Ik heb de pagina van @NS_online op kunnen slaan en ook andere Twitter-gebruikers hebben het bericht gezien:

Onderstaande screenshot is gemaakt door Jorg Kennis:

Het is natuurlijk fantastisch dat steeds meer bedrijven, zoals de Nederlandse Spoorwegen, gebruik maken van applicaties als Twitter, maar er kleven ook gevaren aan. Zeker als je het account in beheer geeft aan externe consultants die meerdere accounts beheren. Zo blijkt; er is per abuis een bericht op het verkeerde Twitter-account terecht gekomen. Kort na verschijning van dit artikel op mijn website, kwam onderstaande tweet binnen waaruit dit bleek:

De Telecommunicatiewet (afgekort met ‘Tw’) is erg helder: artikel 11.7 lid 1 bepaalt dat het verzenden van..

elektronische berichten .. uitsluitend [is] toegestaan, mits de verzender kan aantonen dat de desbetreffende abonnee daarvoor voorafgaand toestemming heeft verleend.

Met andere woorden: het als organisatie verzenden van elektronische berichten, zoals e-mails, is alleen toegestaan, mits daarvoor toestemming is verleend. Er wordt een uitzondering vermeld in artikel 11.7 lid 2 voor (bestaande) klanten/leden van organisaties.

Bestaande klanten/leden, ja. Dat betekent dat wanneer je je afmeldt als klant/relatie, daarmee geen aanspraak meer gemaakt kan worden op dit artikel, zéker niet als je afmelding -zoals in het geval van de meeste ontvangers van dit bericht- heeft plaatsgevonden. Ook een in het verleden gegeven toestemming lijkt me, hoewel ik daar geen rechterlijke uitspraken over heb kunnen vinden, ingetrokken te worden bij een afmelding als lid van een vereniging; je geeft daarmee aan niet langer verbonden te willen zijn met de vereniging.

Daarnaast wordt er in het e-mailbericht geen mogelijkheid geboden om je gegevens uit de databank van de SP te verwijderen, iets wat -ondanks dat ze vermelden dat het een éénmalige e-mailing is, want dat onderscheid wordt niet gemaakt in de wet- wel verplicht is (art. 11.7 Tw lid 2):

hem bij elke overgebrachte communicatie de mogelijkheid wordt geboden om [..] verzet aan te tekenen tegen het verder gebruik van zijn elektronische contactgegevens.

Wie dient een handhavingsverzoek in bij de OPTA?

Met name een print- of opslaan-knop ontbreekt vaak bij online dienstverleners. De verplichting om de consument waar je een contract mee afsluit, de mogelijkheid te bieden om de Algemene Voorwaarden op te kunnen slaan of te kunnen printen, vloeit voort uit artikel 6:234 lid 1 sub c BW:

hetzij, indien de overeenkomst langs elektronische weg tot stand komt, de algemene voorwaarden voor of bij het sluiten van de overeenkomst aan de wederpartij langs elektronische weg ter beschikking heeft gesteld op een zodanige wijze dat deze door hem kunnen worden opgeslagen en voor hem toegankelijk zijn ten behoeve van latere kennisneming of, …

De Algemene Voorwaarden moeten op zó’n manier ter beschikking worden gesteld, dat deze door de persoon aan wie ze worden aangeboden via het internet, kunnen worden opgeslagen en voor hem toegankelijk zijn ten behoeve van latere kennisneming. Dat betekent kortgezegd: opslaan en printen graag. Bied jij de Algemene Voorwaarden al netjes met een .pdf-variant en een printknop aan?..

Gelukkig kun je je afmelden voor de papieren telefoongids. En omdat de link bijzonder lastig te vinden is (niet op detelefoongids.nl, zelfs het Telegraaf-artikel maakt geen melding van de link, maar via een om-om-omweg via Google), bij dezen (en dan eerst op de rode knop klikken, als deze verschijnt, en vervolgens rechts doorklikken). Oh, en vergeet niet dat je eerst een half kruisverhoor af moet leggen voordat je gevrijwaard wordt van de papieren wereld: veel succes!

(zo hoort een webformulier dus niét te zijn)

Nu ook steeds meer ‘huis-, tuin- en keukenmerken’ telefoniediensten aan gaan bieden (zo werd deze week bekend dat Kruidvat de “goedkoopste pre-paid” telefoonoplossing aan gaat bieden) en de gemiddelde dekking van de verschillende aanbieders aan verbetering onderhevig is, wordt het steeds moeilijker om ruime marges te berekenen in de eindgebruikersprijs. Het gerucht gaat nu dat Google experimenteert met een nieuw verdienmodel voor mobiele telefoonaanbieders: een aandeel in de advertentieinkomsten die worden verdiend via, in dit geval, telefoons die gebruik maken van het Google Android-besturingssysteem.

Tweakers.net (Arnoud Wokke) meldt:

Noch Google, noch providers willen reageren op het gerucht, schrijft Moconews. De nieuwssite baseert zich op anonieme bronnen. Als voorwaarde voor het delen van inkomsten zou Google willen dat zijn applicaties Maps, Search en Market op de toestellen worden voorgeïnstalleerd. De zoekgigant deelt dan advertentie-inkomsten, die vooral uit de zoekfunctie voortkomen.

De deals zouden niet alleen worden gesloten met telecomproviders, maar ook met toestelfabrikanten. Dit zou volgens Moconews een van de redenen zijn dat veel providers Android-telefoons verkopen. Het is onduidelijk of het verhaal klopt en of de deals ook buiten de VS zijn gesloten.

Ministerie van BZK: Storing DigiD Rijksvoorlichtingsdienst

Storing DigiD

Sinds dinsdagmiddag 23 maart (eind van de middag) is er een storing met DigiD. Zolang de storing duurt kunnen mensen geen digitale belastingaangifte indienen of andere zaken via internet doen met overheidsdiensten als gemeenten, uitkeringsinstanties of de studiefinanciering.

De precieze oorzaak van de storing is nog niet bekend; er wordt gewerkt aan een oplossing.

Doordat het tijdens de storing niet mogelijk is persoonlijk contact te leggen met overheidsinstanties, zijn onveilige contacten en transacties ook uitgesloten.

Zodra de storing is verholpen volgt daarover een mededeling op www.digid.nl.

Te lezen is: “Het geplande downloadverbod is niet alleen een inperking van je informatievrijheid, maar ook een aanslag op je privacy. Als downloaden niet zomaar mag, moet elke byte die je binnenhaalt voortaan worden geïnspecteerd. Dan worden miljoenen Nederlanders tot verdachten gemaakt door een overheid die tot ver achter hun voordeur komt. In een rechtsstaat heeft niet alleen de burger, maar ook de overheid zich aan grenzen te houden.”

Lees verder op de website van 3VOOR12 (artikel geschreven door Atze de Vrieze), of het door mij geschreven en in november gepubliceerde opiniestuk in NRC.Next over het downloadverbod.

inviting coworkers
10:02 PM Mar 21st, 2006
via web

Het bericht is geschreven door Jack Dorsey, mede-oprichter en mede-eigenaar van Twitter op 21 maart 2006. Eerder die dag zijn er ook tweets verschenen, maar volgens Jack – de oprichter – zijndie tweets niet handgeschreven. Twitter bestaat in elk geval vandaag dus vier jaar! #Congratulations!

Dit meldt opinieblad HP/DeTijd, die een complete lijst met domeinen publiceert op zijn site. Sommige domeinen liggen erg voor de hand. Binnenlandse Zaken registreerde bijvoorbeeld de namen verkiezingen2007.nl tot en met verkiezingen2016.nl. De domeinen zijn vastgelegd op verzoek van de Dienst Publiek en Communicatie van Algemene Zaken.

Minder voor de hand liggend zijn domeinnamen als degeitwordtgemolken.nl, meinkampf.nl, bureacratischgedoe.nl, dezwaluwverlaathetnest.nl, hetbrooddesemiszuur.nl. Ook the-ict-job.nl is van de overheid, daar werft inlichtingendienst AIVD ict-personeel, zo bleek al eerder. De AIVD is ook verantwoordelijk voor de meeste andere mysterieuze domeinen zoals de adelaarisgeland.nl en die met voornoemde geiten en zwaluwen.

Ook de domeinnaam wijvertrouwenstemcomputerswel.nl is in handen van de overheid. Vanaf het domein wijvertrouwenstemcomputersniet.nl wordt al jaren campgne gevoerd tegen het gebruik van computers bij de verkiezingen. Ze zijn volgens de vereniging te gevoelig voor fraude.

Lees verder op Webwereld.nl!

Aan de vooravond van het jaar 2010 is niets zo eenvoudig als het grootschalig kopiëren en distribueren van muziek en films. Auteursrechtelijk beschermde muziek van internet downloaden is legaal. En de huidige generatie opslagapparatuur van bijvoorbeeld MP3-spelers staat garant voor honderden uren luisterplezier – dit tegen de aanschafprijs van misschien tien oude cassettebandjes. YouTube serveert maandelijks miljoenen filmpjes, die lang niet altijd auteursrechtvrij zijn.

Rechtsmiddelen
Alle redenen dus voor een auteursrechtenorganisatie als Stichting Brein om het illegaal verspreiden van auteursrechtelijk beschermd materiaal zo effectief mogelijk tegen te gaan. Daar bestaan goede rechtsmiddelen voor. Het uploaden van beschermd materiaal is wél verboden. Overtreders die muziek distribueren zonder rechten te betalen kunnen voor de rechter worden gedaagd en draaien op voor de door artiesten geleden schade.

Maar nu stelt het kabinet-Balkenende voor om ook het downloaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal voortaan strafbaar te stellen. Door een dergelijk verbod overtreedt iedereen die muziek of (gedeelten van) auteursrechtelijk beschermde films downloadt in principe de wet. Ook als dat downloaden geen opzet was, maar bijvoorbeeld niets meer voorstelde dan de achtergrondmuziek in een bekeken YouTube-filmpje of een scene uit een speelfilm op een willekeurige website.

Thuiskopieregeling
Dit verbod dreigt voorgoed een einde te maken aan de thuiskopieregeling, die sinds begin jaren negentig bepaalt dat men in Nederland voor eigen gebruik (in huiselijke kring) muziek mag kopiëren en dupliceren. Deze regeling heeft voor veel rust gezorgd.

Ook bestaat er al compensatie voor de artiesten of componisten die menen inkomsten te zijn misgelopen door het thuiskopiëren. In de Auteurswet wordt bepaald dat de producent van lege cd’s of dvd’s een vergoeding voor het auteursrechtelijk beschermde werk moet betalen. Wanneer het om distributie van muziek of films gaat, wordt de vergoeding kortom doorberekend aan de consument, en terugbetaald aan de artiest of de componist.

Een verbod op het downloaden van muziek of films zal die bestaande orde veranderen in een chaos. Het kabinet criminaliseert door het downloadverbod in één klap miljoenen burgers tegelijk: alle downloaders zijn schuldig!

Downloadactiviteiten
Het verbod is alleen te handhaven als de eindgebruiker, de downloadende consument, intensief in de gaten wordt gehouden. Wellicht zal voortaan al het internetverkeer moeten worden gefilterd of kan de internetgebruiker alleen nog maar met toestemming vooraf downloaden, zoals nu al in Australië het geval is.

Auteursrechtenorganisatie Brein, die deze edele taak van de controle op zich mag nemen, kan alleen te weten komen of iemand illegaal downloadt als alle downloadactiviteiten worden gevolgd. En als ‘illegaal dowloaden” onder het strafrecht komt te vallen dan mag het Openbaar Ministerie zelf aan de slag met opsporen en aanklagen.

Hoe het in de praktijk ook zal gaan uitpakken, het is onheilspellend om te bedenken hoe dit ongetwijfeld gepaard zal gaan met een forse inbreuk op de waarborgen voor privacy – iets wat in technologiediscussies sowieso vaak al te makkelijk worden vergeten

Commissie-Gerkens
De Commissie-Gerkens (bestaande uit Tweede Kamerleden van CDA, PvdA, SP en VVD) adviseerde het kabinet tot een downloadverbod over te gaan als er voldoende ‘legale alternatieven’ zijn voor het downloaden van films en muziek. Maar met het legale online aanbod van vooral films is het bitter slecht gesteld op het internet: het aanbod is schraal, zeer beperkt bruikbaar of naar verhouding te duur.

Ondertussen werden commercieel aantrekkelijke downloadconcepten zoals Mininova en Napster niet door de entertainmentindustrie overgenomen en uitgebreid, maar via juridische weg uit de lucht gehaald.

Met een downloadverbod wordt die industrie, die innovatie in online muziek en films op geen enkele manier heeft gestimuleerd, juist beloond voor het jarenlang negeren van de vraag van de consument.

Of liever, de vraag van burgers. Burgers die met dit repressieve verbod wéér een stuk van hun privacy in een bureaucratische mist zien verdwijnen.

Was getekend:

Bert Brussen
Arnoud Engelfriet
Sywert van Lienden
Danny Mekic’
Huub Bellemakers

Dit opiniestuk verscheen maandag 21 december 2009 in nrc.next.

Fund.com
$9,999,950 – Verkocht in 2008

Porn.com
De domeinnaam porn.com is in 2007 verkocht voor +- $9,000,000.

Business.com
Deze domeinnaam werd in 1999 verkocht voor maar liefst $7,500,000.

Diamonds.com
Verkocht voor $7,500,000

Beer.com
Verkocht voor $7,000,000

AsSeenOnTV.com
Verkocht voor $5,100,000 begin 2000

Korea.com
$5,000,000
Verkocht in ’2000

Casino.com
$5,500,000
Verkocht in 2003

YP.com
$3,850,000
Verkocht aan YellowPages.com

Shop.com
$3,500,000 in 2001

(via DBT)

Bij ons op kantoor hebben we sinds mei dit jaar goed contact met Twitter. Toen implementeerden we Twitter via de nieuwe API in de live feed van het Eurovisie Songfestival, waardoor een golf aan berichten over het Eurovisie Songfestival op Twitter ontstond. Het woord Eurovision stond op #1, Alexander Rybak (de winnaar) en Iceland (het winnende land) kwamen ook in de top 10 voor.

Vriend Sietse Bakker is al enkele jaren Manager PR & Externe Communicatie van het festival, het was geweldig om onder zijn bezielende leiding mee te werken aan en mee te denken over de technische aspecten van dit project. De European Broadcasting Union, de organisatie achter het festival, is in 2003 klant geworden van Domeinbalie.nl, en ook volgend jaar in Noorwegen mogen we weer bijdragen aan de grootste live televisieshow van Europa met meer dan 100.000.000 kijkers. Het is bijzonder gaaf om te zien hoe Sietse zijn functie met volledige overgave vervult, terecht ook dat hij op CNN te zien was (zie onderaan deze blogposting).

Twitter heeft inmiddels gevraagd om mee te denken/mee te werken aan de tweede versie van hun API, welke meer en betere functionaliteiten moet gaan bevatten. Ze zien het Eurovisie Songfestival, juist vanwege het grote aantal mensen en de combinatie met de live stream, als een interessant testproject. Het is heel erg spannend om met zo’n groot bedrijf en project mee te mogen denken, en het zijn stuk voor stuk geweldige mensen met veel kennis waar we contact mee hebben in San Francisco.

Voor Jimmy Woo hebben we overlegd met Twitter of het niet mogelijk was om het inactieve account “JimmyWoo” over te dragen aan de wereldberoemde club, en dat is gelukt. Clubgangers: gewoon even @JimmyWoo‘en via de Twitter-app van je telefoon als je staat te bouncen!

Sietse Bakker op CNN, na ongeveer 1 minuut:

Dear D Mekic,

Hiermee komen wij terug op uw vraag van 12/06/09 betreffende ABN AMRO Credit Card.

Om u verder van dienst te kunnen zijn, hebben wij aanvullende informatie van u nodig. Wilt u daarom contact met ons opnemen? Ons telefoonnummer is 0900 – 80 16 (lokaal tarief), …

Hartelijk dank voor uw medewerking.

Met vriendelijke groet,
ABN AMRO Bank N.V.

Ondernemende klanten van de ABN Amro in Nederland weten het al langer: Creditcard Services maakt géén integraal onderdeel uit van de bank (het is ook het enige onderdeel van de bank waar ik niet volledig tevreden over ben), maar is -vermoed ik- van Mastercard zelf. En bij het uitwisselen van informatie en gegevens gaat, zo blijkt ook weer uit bovenstaande brief, iets mis, die naar mij verzonden is nadat ik per e-mail een vraag heb gesteld. Met de aanhef van de brief ook, trouwens. En waarom staat eigenlijk niet in deze brief welke aanvullende informatie ze graag van mij willen ontvangen? Met een speciale code waarmee ik online de aanvullende informatie kan verstrekken? Gevalletje ‘gemiste kans’ .

Wat wel leuk is: twee weken geleden sprak ik een van de voormalige internetmanagers van -destijds- de grootste Nederlandse bank, en samen keken we terug naar de afgelopen tien jaar waarin best veel geinnoveerd is op het gebied van online bankieren. Postbank die de TAN-codes lanceerde (met SMS-koppeling), andere banken met ‘e.dentifiers’. Die goeie ouwe tijd… En daarna bleef het plotseling stil…

…héél erg stil .