Om die reden publiceer ik hierbij mijn pleitnotitie, die ik dus (in 24 uur tijd in elkaar heb gedraaid) en heb gebruikt voor de Nationale Pleitmarathon 2008. Het ging om een fictieve zaak, vandaar dat de pleitnota ongeanonimiseerd te downloaden is. Veel plezier ermee!

Voor de geïnteresseerden: de pleitnota is geschreven aan de hand van onderstaande casus, en bedacht door advocatenkantoor Pels Rijcken & Droogleever Fortuijn.

De casus
Elsje heeft twee maanden stage gelopen bij het Kinderdagverblijf “het Bijdehandje”. Aldaar wordt dagopvang aangeboden voor kinderen van 0 tot 4 jaar. Voor de laatste dag van haar stage heeft Elsje gebak gekocht voor de leidsters. Er is voor ieder van de 8 leidsters wat wils: zo zijn er harde mocca’s, moorkoppen en vruchtentaartjes.

Het weer is prachtig en de leidsters besluiten om met de kinderen te gaan picknicken in het gemeentelijk plantsoentje dat tegenover het kinderdag verblijf ligt. Elsje neemt de gebaksdoos mee zodat ze in het plantsoentje kan uitdelen.

Als de thermoskannen met koffie worden uitgeschonken gaat de taartdoos open. Juf Ans doet eigenlijk aan de lijn. Bij wijze van compromis kiest zij voor een vruchtentaartje. Ze heeft het echter nog niet in haar handen of er hangen al twee kinderen aan haar been waaronder Jip van drie. Jip moet onbedaarlijk huilen. Ans troost hem. Als Jip een jongetje aanwijst dat de reden voor zijn verdriet is, slaat hij prompt de helft van het gebakje uit Ans’ handen. Het komt in het gras terecht waar Ans het laat liggen. Er komt af en toe een vogeltje op af en dat vindt Ans leuk om te zien. Ze zijn bovendien toch buiten dus dan maakt een beetje taart op de grond niet uit, vindt Ans.

Na anderhalf uur buiten gezeten te hebben besluiten de leidsters dat het wel weer mooi is geweest. De kinderen zijn moe en hangerig en dus wordt de boel opgeruimd om weer over te steken naar het kinderdagverblijf. Elsje steekt ook haar handen uit de mouwen en kijkt goed om zich heen of er in het gras geen speelgoed is achtergelaten. Elsje kijkt zelfs zo goed dat ze geen oog meer heeft voor waar ze loopt. Met haar gladde zolen stapt ze in het restant van Ans’ vruchtentaartje. Elsje glijdt uit en komt ongelukkig ten val. Nadat ze kermend van de pijn naar het ziekenhuis is afgevoerd blijkt ze bij haar val haar rechterpols op meerdere plaatsen gebroken te hebben.

Door die polsbreuk loopt Elsje studievertraging op. Ze zou nog een tweede en laatste stage moeten doen van twee maanden. Daar kan zij pas aan beginnen nadat haar pols is genezen. Als gevolg hiervan duurt het dus drie maanden langer alvorens Elsje de arbeidsmarkt kan betreden. Elsje meent als gevolg hiervan inkomensschade te lijden. Zij becijfert die op drie netto maandsalarissen van een beginnend medewerkster in de kinderopvang.

Veel erger vindt Elsje nog dat de polsbreuk er toe leidt dat zij op voorhand niet in aanmerking komt voor een plaats in de Nederlandse Olympische dames handbalselectie. Het Nederlands damesteam heeft zich geplaatst voor de Olympische spelen. Ten tijde van de kwalificatie maakte Elsje nog geen deel uit van het Olympisch team. Elsje speelde wel al in Jong Oranje en de kans was aanwezig dat zij voor de Spelen zou zijn geselecteerd. Iedere kans daarop is nu in de grond geboord. Elsje is van mening ook om die reden schade te hebben geleden. Deelname aan de Olympische Spelen is goed voor de maatschappelijke carrière. Elsje kan de op deze grond beweerdelijk geleden (materiële) schade nog niet precies becijferen. Zij vordert met betrekking tot deze schadepost verwijzing naar een schadestaatprocedure.

Het missen van de Olympische Spelen heeft Elsje ook in zak en as doen belanden. In verband daarmee wenst zij een vergoeding van immateriële schade van € 30.000.

De schade is dus zowel materieel als immaterieel en voor een deel (materieel) nog niet te begroten. En dat allemaal vanwege een valpartij op de laatste dag van haar stage waarvoor ze, behoudens haar reiskosten, geen enkele vergoeding ontving.

Elsje zit vol frustratie en stapt naar een advocaat (mr. X). Die maakt bij de kantonrechter een vordering tot schadevergoeding aanhangig ex art. 7:658 BW. Mr.Y treedt op voor de Stichting die het Kinderdagverblijf exploiteert. Mr. Y werpt in de eerste plaats een bevoegdheidsincident op. Daarnaast bestrijdt hij de vordering met elk denkbaar argument.

Ik was gedaagde. Download hier mijn pleitnotitie!

De wettelijke regeling op het gebied van vakantiedagen is vastgelegd in afdeling 3 van titel 10 van boek 7 BW (art. 7:634-7:642 BW). De artikelen zijn voor het overgrote deel van dwingend recht. Dat betekent dat (ten nadele van de werknemer) alleen mag worden afgeweken als dit letterlijk in een artikel is aangegeven (art. 7:645 BW).

Vakantieopbouw
Vakantiedagen bouw je op door te werken. Art. 7:634 BW koppelt de opbouw van vakantiedagen aan tijdvakken waarin er een aanspraak op loon bestaat. Dat betekent dat als een werknemer geen aanspraak maakt op loon, door omstandigheden die voor rekening van de werkgever komen, er ook geen recht op vakantiedagen wordt opgebouwd. Ook als er wel recht is op loonbetaling kan het zo zijn dat er geen vakantiedagen worden opgebouwd, zo bepaalt art. 7:635 lid 4 BW. Een zieke medewerker kan alleen aanspraak maken op vakantiedagen over de laatste zes maanden van zijn ziekteverzuim, ongeacht of hij in die periode wel of geen aanspraak heeft gemaakt op loon.

Wettelijk minimum
Je hebt recht op vier maal zo veel vakantiedagen, als je gemiddeld in een jaar per week hebt gewerkt. Werk je dus gemiddeld vier dagen per week, dan heb je recht op minimaal (4×4) 16 vakantiedagen. Bij 5 dagen per week werken komt dat aantal uit op 20 vakantiedagen per jaar.

Meer dan 20 vakantiedagen
Veel werkgevers bieden, onderdeel uitmakend van de secundaire arbeidsvoorwaarden, hun medewerkers meer vakantiedagen per jaar. De wettelijk vastgestelde vakantiedagen mogen niet worden afgekocht (vakantiedagen inleveren in ruil voor een vergoeding), dit mag wel gebeuren met de vakantiedagen boven het wettelijk vastgestelde minimum. Krijg je dus 25 vakantiedagen per jaar van je werkgever bij een full-time baan, dan mogen vijf van deze dagen omgezet worden in een geldbedrag. (art. 7:640 BW) Als vakantiedagen meegenomen worden naar een volgend jaar, dan geldt het afkoopverbod niet alleen voor de verkregen vakantiedagen van het afgelopen jaar, maar ook voor de vakantiedagen van het voorgaande jaar, deel uitmakende van het wettelijk minimum (HvJ 6 april 2006, NJ 2006, 300 m.nt. Mok).

Ontslag – en dan?
Als je ontslag neemt of ontslagen wordt, heb je volgens art. 7:640 BW recht op uitkering van deze vakantiedagen in de vorm van een geldbedrag, gelijk aan het loon dat je over deze dagen uitbetaald zou krijgen. De oude werkgever is vervolgens verplicht op verzoek van de werknemer een verklaring op te stellen waarin het aantal (‘wettelijke minimum’)vakantiedagen waar de werknemer nog recht op had in vermeld staat. De nieuwe werkgever is vervolgens verplicht op verzoek van de nieuwe medewerker deze vakantiedagen (onbetaald) toe te wijzen. Onbetaald? Ja: de loonvergoeding over deze vakantiedagen wordt bij het ontslag uitgekeerd door de oude werkgever.

Vakantiedagen opnemen
Veel werkgevers hebben in het contract een regeling opgenomen voor de opname van vakantiedagen. Veel andere werkgevers niet. Bij het ontbreken van een dergelijke regeling, geeft de voorkeur van de werknemer in principe de doorslag – tenzij de werkgever gewichtige redenen aan kan voeren waarom de vakantiedagen in die periode niet opgenomen zouden kunnen worden. Deze gewichtige redenen dienen binnen twee weken nadat de medewerker zijn wens schriftelijk kenbaar heeft gemaakt, aangevoerd te worden. Gebeurt dit niet, dan zegt art. 7:638 lid 2 dat de vakantie is vastgesteld overeenkomstig de wens van de medewerker.

Het recht op vakantiedagen verjaart na vijf jaren (art. 7:642 BW). Het is dus mogelijk om vijf jaar lang vakantiedagen op te bouwen voor vakantie, studie of iets anders waar je graag betaald vrij voor wilt hebben! Veel plezier met sparen!

Op veel plaatsen in het Arbeidsrecht kom je het principe ‘samen sta je sterk’ tegen. Voor collectieve groeperingen (vakbonden) worden uitzonderingen gemaakt op de vaak dwingendrechtelijke bepalingen van het Arbeidsrecht. De gedachte hierachter is dat als een vakbond met een grote werkgever in onderhandeling treedt, beide partijen -equal arms- even sterk in de onderhandeling staan.

Grappig is het om te weten dat de lonen aanzienlijk hoger zijn in landen met een actief vakbondswezen en dat zelfs binnen landen grote verschillen kunnen optreden. De haven van Rotterdam kent bijvoorbeeld een actief vakbondswezen en dat is terug te zien in de lonen: die zijn tot 30% hoger dan bij vergelijkbare bedrijven voor vergelijkbare werkzaamheden, elders in Nederland.

De Arbeidsovereenkomst zoals die is neergelegd in Boek 7 van het Burgerlijk Wetboek is een specialis van de obligatoire overeenkomst zoals die neergelegd is in boek 6 en 3 van het Burgerlijk Wetboek. De wetgever heeft, om misbruik te voorkomen, er bewust voor gekozen om dwingendrechtelijk vast te leggen wanneer exact sprake is van een Arbeidsovereenkomst: art. 7:610 BW.

De komende weken zal ik op mijn weblog aandacht besteden aan Arbeidsovereenkomsten en andere belangrijke elementen van het Arbeidsrecht. De afgelopen maanden heb ik meermaals vragen binnengekregen per e-mail over arbeidscontracten. Ik zal proberen deze vragen integraal te beantwoorden in de artikelen. Heb je zelf nog een vraag waarvan je benieuwd bent naar het antwoord? Mail je vraag dan vooral door, of laat een reactie achter onder dit artikel. Ik zal vervolgens mijn best doen om het antwoord op deze vraag mee te nemen in een van de komende artikelen.

1.
De werknemer heeft recht op verlof met behoud van loon voor een korte, naar billijkheid te berekenen tijd, wanneer hij zijn arbeid niet kan verrichten wegens:

a.
zeer bijzondere persoonlijke omstandigheden;

en:

2.
Onder zeer bijzondere persoonlijke omstandigheden worden in ieder geval begrepen:

a.
de bevalling van de echtgenote, de geregistreerde partner of de persoon met wie de werknemer ongehuwd samenwoont;

b.
het overlijden en de lijkbezorging van een van zijn huisgenoten of een van zijn bloed- en aanverwanten in de rechte lijn en in de tweede graad van de zijlijn.