Platenlabels verlaten de legale muziekdownloadsite Spotify. Het kabinet wil elders downloaden bestraffen. Dit heeft een averechts effect.

Afgelopen weekeinde maakten 234 platenlabels bekend de muziek van hun artiesten niet langer via Spotify te willen distribueren omdat (legale) streamingdiensten het kopen van muziek zouden ontmoedigen. Zou het downloadverbod dat staatssecretaris Fred Teeven (Veiligheid en Justitie, VVD) wil invoeren – een repressieve maatregel die de gedragingen van miljoenen Nederlanders in één klap onrechtmatig maakt – het aanbod wel stimuleren? Wat is het probleem van de industrie eigenlijk? Nog niet zo heel erg lang geleden, in de tijd dat je voor het luisteren naar muziek afhankelijk was van vinyl langspeelplaten die werden gedraaid op een platenspeler, was het leven auteursrechtelijk gezien overzichtelijk. De platenmaatschappij verkocht de muziek en gaf een deel van de opbrengst aan de makers en artiesten. Toen gebeurde er iets rampzaligs: de gebruiker ging zelf muziek kopiëren, op cassettebandjes, de videocassetterecorder, cd’s, dvd’s en op internet. De film- en platenmaatschappijen zagen hun inkomsten dalen. Maar de laatste vijf jaar zo blijkt uit onderzoek van onderzoeksbureau eMarketer is de omzet van de muziekindustrie in haar geheel weer gestegen van 60,7 miljard dollar naar 66,4 miljard.

Cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek wijzen uit dat meer dan ooit geld wordt uitgeven aan concertbezoeken: in 1992 ee29,- per huishouden, vandaag de dag meer dan het drievoudige. Lowlands is al jaren op rij uitverkocht en het album ‘In Rainbows’ van de Britse band Radiohead, dat in 2008 gratis gedownload kon worden, leverde zes miljoen dollar op aan vrijwillige donaties. De internetter is allesbehalve gierig.

Artiesten kunnen via de omzetstuwende en kostenbesparende verkoopmogelijkheden van het internet het grootste deel van de consumerende wereldbevolking bereiken en zo hun nieuwe plaat of geplande concerten onder de aandacht brengen. Ook de populairste artiesten geloven in de werking van het internet, bewijst tieneridool Justin Bieber met veertien miljoen volgers op Twitter. Waarom zouden zij voorstander zijn van een downloadverbod?

De inkomstendaling uit de cd- en dvd-verkoop is desondanks logisch te verklaren: alle bakstenen muziekwinkels die de afgelopen jaren zijn gesloten, zijn door slechts twee digitale aanbieders vervangen: iTunes en Spotify, die zowel in gebruik als aanbod beperkingen kennen. Er zijn in Nederland zelfs meer online verkopers van bakstenen dan van muziek te vinden, en als je online een film wilt kopen heb je doorgaans pech. Dat dan de consument op zoek gaat naar alternatieven, is begrijpelijk.

Het zijn de profiteurs van het huidige auteursrecht, de film- en platenmaatschappijen met voor een deel wettelijk opgedrongen collectieve auteursrechtenbeheersorganisaties die hebben gevraagd om een ondoelmatig en ongewenst downloadverbod. Niet alleen makers van films en muziek zijn tot deze éminences grises veroordeeld, ook ondernemers die muziek en films digitaal willen vermarkten. In plaats van nieuwe internetontwikkelingen te omarmen, worden zulke ontwikkelingen tot ‘piraterij’ uitgeroepen en kapotgeprocedeerd in de rechtszaal, laat staan dat een structurele samenwerking wordt gezocht om levensvatbare economische modellen te ontwikkelen. Straks zijn het individuele internetters die op het gedaagdenbankje plaats mogen nemen. Stichting Brein, de handhavende poot van de entertainmentindustrie, wordt straks onze internetcop.

De internetdistributie van films en muziek loopt al decennia achter. Teevens argumentatie dat een downloadverbod noodzakelijk is om innovatie in de branche mogelijk te maken, is onbegrijpelijk. Zo’n verbod maakt juist een einde aan de innovatie die nu gaande is. Dat ook de grote maatschappijen kunnen profiteren van de innovatie op internet wordt bewezen door het sterk groeiende bioscoopbezoek, ondanks of misschien wel dankzij het massaal downloaden van films. Vorig jaar kregen bioscopen het hoogste bezoekersaantal sinds 1978 het jaar van Grease en Saturday Night Fever.

Nu 234 platenlabels bekendmaakten dat ze hun muziek niet langer via Spotify willen distribueren staan zelfs de bestaande innovaties op het spel. Het downloadverbod zal uiteindelijk worden gebruikt om individuele internetters bang te maken en weer het vertrouwde cd- en DVD-hoesje in te jagen, Back to the future.

- Danny Mekic’

1. Wat is goederenrecht?;
2. Wat is eigendomsrecht?.

1. Wat is goederenrecht?

Goederenrecht wordt gezien als een van de moeilijkste disciplines binnen het Nederlands recht. Dat komt omdat het op verschillende punten fundamenteel anders is dan bijvoorbeeld het verbintenissenrecht, dat door juristen als een minder ingewikkeld rechtsgebied wordt gezien. Goederenrecht is eigenlijk een te beperkte naam voor dit rechtsgebied, omdat het namelijk niet om alle maar slechts de absolute rechten van goederen (rechten op zaken en vermogensrechten) gaat. Absoluut is afgeleid van het latijnse woord absolutus, wat zoiets betekent als losgemaakt van de samenleving. Het verschilt van de relatieve rechten in het verbintenissenrecht, die slechts gelden tussen bepaalde, vaak specifieke, partijen, omdat ze namelijk een absolute werking hebben: deze absolute gelden namelijk tegenover iedereen. Los van de samenleving.

De verhouding tussen het verbintenissenrecht en goederenrecht werd voor het eerst verduidelijkt in het Blaauboer-Berlips-arrest van de Hoge Raad uit 1905. Blaauboer heeft een contract afgesloten met zijn buren, de gebroeders Berlips, voor het aanleggen van een weg op de grond die eigendom is van Berlips — naar het huis van Blaauboer. In plaats van de weg aan te leggen, verkopen de gebroeders Berlips het stuk grond echter aan de weduwe Maks en zijn zij dus niet meer in staat om de weg aan te leggen. Maks voelt er weinig voor om de weg aan te leggen. Is zij met het kopen van het stuk grond verplicht om de contractuele verplichting van de gebroeders Berlips met buurman Blaauboer uit te voeren?

De Hoge Raad oordeelde dat de verbintenis niks te maken heeft met de grondeigendom. Dat de weduwe Maks de grond heeft gekocht, betekent niet dat zij ook de weg aan moet leggen. De Hoge Raad oordeelt dat ze niks te maken heeft met het contract die haar rechtsvoorganger heeft gesloten. Eigendom en verbintenis staan dus geheel los van elkaar. Als het anders zou zijn, zo oordeelt de Hoge Raad, dan zouden contracten een belemmering vormen voor het verhandelen van stukken grond. Je zou gebonden kúnnen zijn aan in het verleden door anderen afgesloten contracten, waar je door het ontbreken van een openbaar register voor zulke afspraken geen weet van zou hebben. Dat zou in strijd zijn met het beginsel van rechtszekerheid in het handelsverkeer in grond. Blaauboer dus nog steeds verhaal halen bij gebroerders Berlips, maar nu zij niet in staat zijn om de weg aan te leggen, zou dat hoogstens kunnen leiden tot een schadevergoeding uit wanprestatie.

Dat betekent dus dat de werking van de absolute rechten binnen het goederenrecht, een nogal sterke kracht uitoefenen op de wereld — in totaal meer dan zes miljard mensen in de wereld. Om die reden heeft de wetgever er voor gekozen om het aantal absolute rechten beperkt te houden, en je kunt als mens ook niet zomaar nieuwe absolute rechten creëren. Dat wordt het gesloten stelsel van absolute rechten genoemd. Alle absolute rechten vind je in het wetboek, je kunt ze niet zelf in het leven roepen. Dat tegenover het open systeem van verbintenissenrecht, want je mag altijd zelf als contractspartijen nieuwe verbintenissen creëren, afspraken maken, contracten sluiten.

2. Het eigendomsrecht

De hoeksteen van het goederenrecht is het recht op eigendom, ook wel het eigendomsrecht genoemd. Absolute rechten die géén eigendom zijn, zijn altijd afgeleid van het goederenrecht. Dat maakt eigendomsrecht niet alleen erg belangrijk binnen het recht, maar ook één van de meest controversiële onderdelen van het privaatrecht. De reden daarvoor is dat het een politiek beladen rechtsgebied is, omdat het directe invloed heeft op de manier waarop de eigendom in onze samenleving is inricht en daarmee rechtstreeks doorwerkt in de bezitsverhouding in de samenleving. Het gaat kort gesteld ook over de welvaartsverdeling in de wereld.

Wat is eigendom eigenlijk? Je zou verwachten dat het antwoord op die vraag in een wet te vinden is. Art. 5:1 lid 1 BW zegt hierover het volgende:

Eigendom is het meest omvattende recht dat een persoon op een zaak kan hebben.

Daarmee geeft het eerste artikel van het vijfde Burgerlijk Wetboek absoluut geen antwoord op deze vraag, hoogstens een vage beschrijving. Er is geen recht dat meer bevoegdheden verleent dan het eigendomsrecht. Het volgens dit artikel een recht dat altijd verkregen wordt door een (rechts)persoon, en altijd betrekking heeft op een zaak, want eigenaar kun je alleen maar zijn op zaken. Zaken zijn de voor menselijke beheersing vatbare stoffelijke objecten, zo vertelt art. 3:2 BW — stoffelijke objecten zijn dus nièt vorderingen. Je kunt dus geen eigenaar zijn van vorderingen, wèl van een wetboek, maar niet van het recht op levering van een wetboek door bol.com.

Binnenkort deel twee!

Dit waren de woorden die de Hoge Raad in 1942 gebruikte in het beruchte Toetsingsarrest (NJ 1942, 271) om zichzelf de bevoegdheid te ontzeggen om de door de Duitse bezetter afgevaardigde verordeningen te toetsen op hun rechtmatigheid of aan de heersende morele waarde. Deze uitspraak leidde niet geheel onverwacht tot grote kritiek: moest dit niet worden gezien als een onvoorwaardelijke overgave van de rechtsstaat aan een oorlogszuchtige en discriminerende dictatuur en daarmee aan immoreel recht? Critici zagen de uitspraak daarnaast in het licht van het accepteren van het ontslag van de joodse President Visser door de Hoge Raad, wat kort daarvoor plaats had gevonden.

Dat was de rechtspraak in Nederland. Over de Nederlands-Duitse grens deed de rechterlijke macht tussen 1933 en 1945 nog véél meer afstand van haar onafhankelijkheid: op eigen bevoegdheid werden in Duitsland alle wetten van voor 1933 door rechters opzij geschoven, omdat deze in zouden druisen ‘tegen de nieuwe antisemitische politiek’.

Nadat de Tweede Wereldoorlog was beëindigd met een overwinning van de Geallieerden op Duitsland en Japan werden de Duitse nazi-leiders en hun wetten alsnog getoetst op hun rechtmatigheid en morele waarde. Gerechtshoven in Neurenberg en Tokyo hebben onder andere doodvonnissen uitgesproken tegen Duitse en Japanse ex-leiders. Zij werden schuldig bevonden aan oorlogsmisdrijven en misdrijven tegen de mensheid.

In reactie op de onmenselijkheden die hebben plaatsgevonden in de Tweede Wereldoorlog is in 1948 de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens opgesteld. In deze verklaring, die is aangenomen door de Algemene vergadering van de Verenigde Naties (A/RES/217, 10 december), zijn de mensenrechten die tijdens de Tweede Wereldoorlog geschonden zijn vastgelegd. Sindsdien zijn ze op vele momenten en manieren erkend in internationale verdragen, waaronder bijvoorbeeld in 1966 in het BUPO-verdrag van de Verenigde Naties en het Europees Verdrag van de Rechten van de Mens uit 1950. In het westen is algemene overeenstemming bereikt over dat deze fundamentele rechten het morele kader vormen en horen te vormen van elke rechtsorde. Sinds 1998 is het verdrag bindend voor alle lidstaten van de Raad van Europa en ratificatie van de EVRM is een voorwaarde om lid te mogen worden van de Raad van Europa en de Europese Unie.

‘Onbeperkte dataverkeer’ wordt in de praktijk dus steeds méér dataverkeer, en dus duurder voor de providers. Geen probleem, consumenten zijn -kijk naar de tarieven voor vaste internetaansluitingen- bereid om een flinke som geld neer te leggen voor een goed functionerende, snelle verbinding die toegang verleent tot het internet. Met het verhogen van prijzen of veranderen van het limiteren van de hoeveelheid dataverkeer omdat het gebruik toeneemt, is natuurlijk niks mis. Maar wat als sommige websites alleen bezocht mogen worden na extra betaling aan de provider – die alleen een doorgeefluik behoort te zijn?

Grote commotie onder Nederlandse consumenten en experts&politici ontstond toen bekend werd dat mobiele internetproviders gebruiken maken van een technologie genaamd ‘Deep Packet Inspection’ (DPI) om het internetverkeer van individuele mobiele telefoon-gebruikers te kunnen analyseren. Zo bleek het voor de telecomproviders opeens mogelijk om te kijken op welke manier een specifieke klant het internet gebruikt, om zo (nóg) meer (verschillende) abonnementen te introduceren, terwijl de consument daar niet om heeft gevraagd, noch behoefte aan heeft (Pinokkio Vodafone). Delen van het internet of het gebruik van bepaalde internetprogramma’s zou dan alleen toegestaan worden na (extra) betaling door de consument. In de praktijk zal dat leiden tot ingewikkeldere en duurdere abonnementen en een soort ‘elite-internet’ waarbij sites als Youtube alleen nog maar bekeken kan worden door mensen die bereid zijn meer betalen. Dit alles ter compensatie van de dalende inkomsten van deze bedrijven uit hun ‘reguliere’ belminuten en sms-berichten.

Zie je het al voor je? De prijs van een liter benzine -want een gigabyte dataverkeer is een gigabyte dataverkeer, ongeacht welke website je bezoekt of welk programma je gebruikt- die afhankelijk is gemaakt van hoe zuinig je auto is? Want als je een zuinige auto rijdt, dan verdienen we minder aan u, mevrouw/meneer de klant – dús willen we graag meer geld kunnen vragen voor dezelfde liter benzine ter compensatie van gemiste inkomsten.

Tijdens een aandeelhoudersvergadering van KPN (3:32:00) werd de vraag gesteld hoe die nieuwe abonnementen van KPN er precies uit komen te zien, mede in het licht van de gevoeligheid omtrent het onderwerp netneutraliteit – wat kortgezegd inhoudt dat een aanbieder van internettoegang geen invloed uit mag oefenen op welke delen van het internet wel/niet doorgegeven mogen worden, er moet dan zonder belemmering toegang worden verleend tot het gehele internet – waarop werd geantwoord:

We will not block services – we will try to price them, or we will price them. (We zullen geen internetdiensten blokkeren, we zullen proberen er extra geld voor te gaan vragen of nee, we gáán er extra geld voor vragen)

Op dat moment was netneutraliteit nog niet wettelijk ingevoerd. Als voorbeeld om in de toekomst extra geld voor te gaan vragen werd het gsm-programma Whatsapp genoemd, een directe concurrent van het ouderwetse sms’en – waar de consument nog per bericht voor moet betalen – dat gebruik maakt van de goedkope mobiel internetverbinding voor het verzenden van korte tekstberichten, welke zelfs kunnen worden verrijkt met audio-/foto- en videobestanden. Mensen zijn minder gaan smsen, want Whatsapp is goedkoper, heeft meer mogelijkheden en is vriendelijker in het gebruik. Later werden ook Skype en Youtube  genoemd in de netneutraliteits-discussie als voorbeelden van delen van het internet waar extra voor betaald zou moeten gaan worden, geheel tegen het belang van de consument in. Een gigabyte Youtube-verkeer is overigens ook niet duurder (eerder goedkoper, dankzij een constante stroom aan data) dan een gigabyte Nu.nl-(piek)verkeer, het is dus ook niet uit te leggen naar de consument toe anders dan een muur opwerpen om verouderde verdienmodellen te beschermen.

Hierop barstte een enorme discussie los over de vraag of het aan internetproviders zoals KPN is om bepaalde delen van het internet alleen toegankelijk te maken na extra betaling, en in hoeverre de privacy van individuele klanten in gevaar komt op het moment dat providers het internetverkeer op individueel niveau gaan analyseren. Ook innovatie op internet loopt daarbij gevaar: hoe weet je als internetondernemer zéker dat je nieuwe internetprogramma, denk bijvoorbeeld aan Spotify, gratis doorgegeven zal (blijven) worden door de providers? Durf je de investering aan? Als providers extra geld gaan vragen dan blijven de gebruikers weg.

Met name KPN heeft in die discussie veel steken laten vallen in de (trage) communicatie waardoor aanvankelijk – door een tegenstrijdige persverklaring en het onbereikbaar zijn van persvoorlichters – méér onduidelijkheid en onrust ontstond over dit onderwerp, binnen no-time sprongen alle mogelijke media er bovenop. Hier sprak ik over op Radio 1. De discussie heeft ironisch genoeg geleid tot een sterke stijging van het gebruik van Whatsapp in Nederland. Vodafone reageerde -in tegenstelling tot KPN- pro-actief door uit eigen beweging toe te geven óók gebruik te maken van de DPI-techniek, vergezeld met een uitgebreide verklaring waarom van privacyinbreuken volgens het bedrijf geen sprake was.

Samen met mr. Steven Ras riep ik vervolgens de politiek op om eindelijk eens verantwoordelijkheid te nemen voor de recente technologische innovaties zoals het (mobiele) internet, en de manier waarop deze de levens van mensen diep raken – en met het ‘updaten’ van de wetgeving de consument beter te gaan beschermen. En die oproep had succes: netneutraliteit zou op initiatief van D66 worden vastgelegd in de Telecommunicatiewet, en ook op andere punten is deze wet bijgewerkt. Nederland is daarmee het tweede land in de wereld dat een ongestoorde toegang tot het internet wettelijk vastlegt, iets om trots op te zijn. Inmiddels heeft de Tweede Kamer in meerderheid vóór gestemd.

Het liberale kamerlid Afke Schaart (VVD), gek genoeg tegen ongestoorde en vrije toegang tot het internet, zaaide verwarring door te stellen dat het met het netneutraliteits-voorstel van D66 onmogelijk zou worden om spam en virussen nog langer tegen te houden. Ook zijn er enkele ideologisch gedreven internetproviders die graag, bijvoorbeeld minder zedelijke, delen van het internet willen kunnen filteren. Zij zochten de media op door te stellen dat de continuïteit van hun bedrijven in gevaar zouden komen, omdat hun filterproducten niet meer verkocht zouden mogen worden.

In dat geval heb ik goed nieuws: zolang het filter-gedeelte maar los van de netneutrale internetverbinding wordt aangeboden, zie ik niet in waarom het verboden zou worden om internetverbindingen te (blijven) filteren. Het staat een consument immers vrij om een bedrijf in te schakelen om een deel van de netneutrale internetverbinding, alsnog, te (laten) filteren. Dat kan niet alleen in het geval van spam, bij virussen maar ook om uiting te geven aan een ideologische opvatting: waarbij de provider bijvoorbeeld wordt verzocht om 18+sites te blokkeren.

Wat dus niet langer mag is een deel van de internetverbinding ongevraagd filteren of tariferen (extra geld vragen voor het gebruik van specifieke websites of bijvoorbeeld Skype): de verbinding moet neutraal worden aangeboden, en als extraa’tje zou dit soort bedrijven -maar alleen op verzoek van de klant en lós aangeboden van de internetverbinding- een extra filter in kunnen stellen, wat de klant natuurlijk ook goed zelf kan doen op zijn computer of een modem die dit ondersteunt.

Nu in Nederland wetgeving omtrent netneutraliteit is aangenomen, verwacht minister Maxime Verhagen een Europese discussie:

Ook dr. Menno van Zaanen, docent aan de Universiteit van Tilburg en Hans van den Hurk, docent aan de Rockacademie, gaven hun visie. Het resultaat is hieronder te bekijken:

Uit het onderzoek blijkt dat het GVB, het RET en kaartuitgever TLS in strijd met de wet reisgegevens bewaren. De bedrijven bewaren de reisgegevens te lang en beschikken onvoldoende over beleid voor bewaartermijnen. Het College verwacht nu dat er maatregelen worden getroffen om onnodige gegevensverwerkingen en misbruik te voorkomen, onder andere door gegevens te verwijderen zodra zij niet meer nodig zijn voor het gestelde doel: controleren of iemand betaald heeft/bevoegd is om met het Openbaar Vervoer te reizen.

Het onderzoek bij het vervoerbedrijf NS wijst uit dat het studenten niet goed informeert over het in- en uitchecken met een studenten OV-chipkaart: dat is namelijk vrijwillig, maar dat aspect wordt niet prominent uitgedragen door de Spoorwegen. NS verwerkt nu zonder noodzaak reisgegevens van studenten die in- en uitchecken en dat is in strijd met de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). NS geeft daarnaast onvoldoende informatie over wat er gebeurt met de reisgegevens van studenten als zij in- en uitchecken.

Het CBP heeft eerder, in 2005 al – vóórdat het OV-chipkaartsysteem in de lucht was – gewaarschuwd dat OV-bedrijven voorzieningen moeten treffen om onnodige verwerkingen van persoonsgegevens en misbruik te voorkomen. Nu blijkt – sinds de inwerkingtreding van de OV-chipkaart in januari en augustus 2009 – dat de bedrijven hiervan geen werk hebben gemaakt waardoor zij de Wbp overtreden.

Het CBP sluit met de vier rapporten van definitieve bevindingen de onderzoeksfase af. Nu start de handhavingsfase.

Handhaving: last onder dwangsom (boete als het beleid niet verandert)
Door de conclusies in de rapporten, ontstaat nu de mogelijkheid om de betrokken bedrijven een dwangsom op te leggen, zoals het CBP ook van plan is. De vervoerbedrijven en TLS worden nu in de gelegenheid gesteld om in een hoorzitting nogmaals hun zienswijze te geven. Een aantal studenten van rechtswinkel de Clinic had zich gewend tot het CBP met het verzoek onderzoek te doen naar de studenten OV-chipkaart. Naar aanleiding hiervan is het CBP een ambtshalve onderzoek gestart naar de verwerking van persoonsgegevens bij de studenten OV-chipkaart.

Lees de bevindingen van het onderzoek bij GVB Exploitatie te Amsterdam (145 KB)

Lees de bevindingen van het onderzoek bij NS Groep NV te Utrecht (128 KB)

Lees de bevindingen van het onderzoek bij Rotterdamse Elektrische Tram N.V. te Rotterdam (140 KB)

Lees de bevindingen van het onderzoek bij Trans Link Systems B.V. te Amersfoort (129 KB)

In deze zaak stelde het bedrijf Digi-D veel schade te ondervinden door e-mails, soms met vertrouwelijke informatie, die verkeerd aankomen en beantwoord moeten worden, maar ook daling van de waarde van de eigen handelsnaam door het gebruik van een gelijkende naam door de Staat.

De President van de Rechtbank wijst de vorderingen af, en overweegt daarbij dat de Staat zelf géén gebruik maakt van een handelsnaam door het gebruik van een digitale authenticatiedienst onder de naam ‘DigiD’. Omdat het hier gaat om een activiteit zonder winstoogmerk, kan er ook geen sprake zijn een ‘onderneming’ waarmee inbreuk op een andere handelsnaam plaats zou vinden (Hoge Raad 24-12-1976, LJN: AC5861).

De Staat heeft DigiD weliswaar als merk geregistreerd bij het Benelux Merkenbureau, maar volgens de rechter is er geen sprake van het gebruik van dat merk omdat het logo en woord ‘DigiD’ niet gebruikt wordt ‘om afzet te vinden voor waren of diensten in het economisch verkeer’.

Uit het arrest HvJEG 12 november 2002, zaak C-206/01 (LJN AK3864, Arsenal – Reed, r.o. 40) en HvJEG 25 januari 2007, zaak C-48/05 (LJN BA3332, Opel – Autec, r.o. 18) volgt dat slechts sprake is van merkgebruik indien de tekens ‘DigiD’ worden gebruikt in het kader van een handelsactiviteit waarmee een economisch voordeel wordt nagestreefd. Naar voorlopig oordeel is daarvan geen sprake wanneer, zoals in het onderhavige geval, het teken in het kader van het uitvoeren van een overheidstaak wordt gebruikt ter aanduiding van een authenticatiesysteem waarmee burgers zich in hun communicatie met de overheid kunnen identificeren.

Is er dan misschien sprake van onrechtmatig handelen van de Staat, door zo’n sterk lijkende naam te gebruiken, en deze soms verkeerd te schrijven (uit het vonnis blijkt dat ambtenaren soms ‘Digi-D’ schrijven in plaats van ‘DigiD’ in ambtelijke stukken)? Dat is het geval wanneer er daadwerkelijk en aantoonbaar verwarring optreedt én er aanvullende omstandigheden zijn waaruit de onrechtmatigheid zou blijken. De  President van de Rechtbank merkt op dat

[..]niet weersproken is dat de Staat na overleg met Digi-D maatregelen heeft genomen om de verwarring bij het publiek tegen te gaan en dat hij [de Staat, red.] een bedrag van € 100.000 heeft aangeboden als vergoeding voor maatregelen van Digi-D die een einde moeten maken aan de bestaande verwarring. Digi-D meent dat dit bedrag onvoldoende is, maar daarvan blijkt in deze procedure niet.

De Staat heeft eerder blijkbaar €100.000,- aangeboden om Digi-D te helpen een einde te maken aan de verwarring, daarmee wordt natuurlijk gedoeld op het uitkiezen van een andere naam. Dat is geen kleine schadeloosstelling. Digi-D heeft in deze zaak niet (voldoende) aangetoond waarom dit een te laag bedrag zou zijn. Uit de uitspraak van de Rechtbank blijkt ook niet dat helder is betoogd waarom er daadwerkelijk verwarring en schade ontstaan is, en hoe het schadebedrag berekend is. Onbekend is of er nog een bodemprocedure of hoger beroep volgt.

Rechtbank ‘s-Gravenhage 17 november 2010 (DigiD), zaaknummer 371238, KG ZA 10-891 (vonnis)

UPDATE: Bovenstaand bericht is inmiddels overgenomen door Spits (mét bronvermelding) en NU.nl (zonder bronvermelding).

Downloaden is geen diefstal – want auteursrecht is geen eigendomsrecht. Hoewel het vaak “intellectueel eigendom” genoemd wordt, is die term nogal misleidend. Eigendomsrecht is ingevoerd om het mijn en dijn te kunnen reguleren. Als je auto gestolen wordt, staat die niet de volgende ochtend ongeroerd voor de deur. Wordt een film gedownload, dan is niemand die kwijt. Auteursrecht is om een heel andere reden ingevoerd, namelijk om te stimuleren dat er creatieve werken worden gemaakt en op de markt worden gebracht, worden verspreid. Hóe verhalen, films en muziek verspreid worden, is voor de komst van internet zelden een onderwerp van gesprek geweest. Want natúúrlijk komt een verhaal in boekvorm of als feuilleton in een tijdschrift, dat hoef je niet op te schrijven. En als er een nieuw nuttig distributiemedium komt, dan zal die auteur natuurlijk zijn werk daar ook voor uit gaan brengen. Hij of zij wil toch geld verdienen?

Dat zou je zeggen, maar de “distributieindustrie” (zoals platenmaatschappijen, die gaan over de verspreiding van auteursrechtelijk beschermde werken) gaat niet altijd even enthousiast met nieuwe distributiekanalen en -technologieën om. Beter gezegd: die worden per definitie tot piraterij uitgeroepen en kapot geprocedeerd in de rechtszaal voordat ze ook maar één kans hebben gekregen, laat staan dat structureel de samenwerking wordt gezocht om levensvatbare economische modellen te bedenken. Innoveren in deze markt wordt lastig, omdat toestemming van de rechthebbenden nagenoeg niet te krijgen is en het risico op juridische vervolging groot.

Als deze branche een land is en innoveren een ontdekkingsreis, dan kun je maar beter maken dat je weg komt, zo weinig welkom als je wordt geheten door de éminences grises die het daar voor het zeggen hebben. De industrie pleit niet alleen meer voor sluiting van “piraterijsites”, maar zelfs voor de introductie van strenge internetfilters en afsluiting van het internet voor wie auteursrechten schendt. Het internet dreigt daarmee een streng bewaakte gevangenis te worden met de internetprovider als ‘internetcops’, die tot blokkeren van gebruikers en sites over zouden moeten gaan. Hoe stimuleert dat de creatie en verspreiding van nieuwe muziek en films op het internet?

Creatievelingen verdienen een eerlijke vergoeding

Artiesten en andere creatievelingen die maanden tijd hebben geïnvesteerd in het maken van muziek- of filmproducties, moeten daar natúúrlijk een ruime vergoeding voor ontvangen. Daarom ook hebben we in Nederland de ‘thuiskopieheffing’: als u een lege cd of dvd aanschaft, dan gaat tot zestig cent van de aanschafprijs naar de artiest, of liever gezegd: de platenmaatschappijen. Platenmaatschappijen verdienen veel aan de verkoop van cd’s en dvd’s (hoe veel precies is niet bekend, maar op internet is te lezen dat een artiest voor een cd met een verkoopprijs van €22,70 slechts €1,36 ontvangt, het is in elk geval niet veel) en dreigen hun miljoenenwinsten te verliezen door de komst van het internet: straks kan een artiest alles zelf regelen zonder platenmaatschappij! Dan weten steeds minder mensen de platenzaak op de hoek te vinden: de platenspeler doet ‘t toch niet meer, en dreigt ook die industrie omzet en winst te verliezen. En dat is waarom ze zo hard van leer trekken tegen downloaden.

Stijgende omzet internetaankopen

De totale omzet van de muziekindustrie bedroeg vorig jaar $15,5 miljard. Uit de cijfers van de internationale branchevereniging van platenmaatschappijen IFPI blijkt dat in 2009 wereldwijd $4,7 miljard via digitale distributiekanalen wordt omgezet, een stijging van 9 procent! Dat laatste is opmerkelijk te noemen, omdat platenmaatschappijen niet dol lijken te zijn op digitale distributiekanalen. Na een jarenlange juridische strijd tegen Napster en Kazaa, die een innovatieve manier van muziekdistributie in het leven hadden geroepen (en daar wel degelijk voor wilden betalen aan de industrie), en flink wat rechtszaken tegen websites als The Pirate Bay, hebben we nu alleen iTunes en Spotify (deels eigendom van…grote platenmaatschappijen) als legale aanbieders van muziek in Nederland. Twee grote aanbieders in een markt waar $4,7 miljard wordt omgezet. Voor de aanschaf van films hoeft u het internet niet op, die worden nog steeds alleen verkocht in plastic dvd-hoezen. Ook uw favoriete nummer van The Beatles of bijvoorbeeld het nummer “Fell in love with an alien” van The Kelly Family zijn nog niet aan te schaffen via iTunes. Dat zijn slechts enkele voorbeelden die de omzetstijging van 9 procent in één jaar tijd opmerkelijk maken.

Weinig innovatie

De ontwikkeling van nieuwe distributiediensten verloopt moeizaam. Dat komt omdat het voor internetondernemers die een beter alternatief voor iTunes of de platenwinkel op de hoek willen ontwikkelen lastig is om te onderhandelen met de individuele film- en platenmaatschappijen. Die staan niet bepaald te springen, want internetdistributie raakt direct hun bedrijfsmodel van verkoop van die schijfjes in hoezen. De ondernemer heeft geen keus: hij moet langs die maatschappijen. Succesvolle artiesten dragen hun auteursrechten namelijk over aan deze platenmaatschappijen, die vanaf dat moment al hun belangen behartigen. Deze maatschappijen kiezen echter niet enkel voor het (commerciële) belang van de artiest: zo veel mogelijk muziek- en filmaankopen, via zo veel mogelijk kanalen, uiteindelijk zo veel mogelijk inkomsten voor de creatieve geest. Zij moeten daarbij ook hun eigen industrie veiligstellen. Dat betekent dat de weg van muziek en films naar de consument een lange, stoffige weg moet zijn, waar veel extra geld voor gevraagd kan worden. Anders zal een band, filmmaker of artiest in de toekomst sneller overgaan tot het zelf aanbieden van zijn werken via het internet: voor een lagere prijs, meer winst!

Van ‘platen’maatschappij naar artiestencoach

Platenmaatschappijen zullen een meer adviserende rol in moeten gaan nemen voor jong talent, om ze coachend te begeleiden naar een nummer 1 positie in de top 100, tegelijkertijd genoegen nemend met een kleiner deel van de grote taart. Vroeger was het lastig om een LP van vinyl te produceren maar een cover ontwerpen en muziekbestand uploaden op internet kan iedereen. Het probleem met coachen en adviseren is dat je daar geen honderden miljoenen euro’s aan winst mee kunt genereren. Daarom zullen grote platenmaatschappijen, als dinosauriërs met een laatste stuiptrekking en zonder tranen, middels juridische procedures en lobbywerk in Nederland en ver daar buiten proberen om innovatie op internet tegen te gaan. Dat gaat niet alleen ten koste van die slimme ondernemers met hun ‘piratensites’ of internetproviders die, op kosten van de consument, dure en technisch lastige filters moeten gaan bouwen en hun klanten moeten gaan afsluiten. Ook de consument die graag, betaald, toegang krijgt tot een nieuwe film op internet, blijft in de kou staan.

De toekomst van de film- en muziekindustrie vinden we in elk geval op het internet, precies daar waar de huidige industrie innovatie tegenhoudt. Wanneer mogen we kennis maken met nieuwe businessmodellen, nieuwe manieren om creatievelingen uit te dagen om mooie film- en muziekstukken te maken? Komt er een dag dat mensen tegen betaling online een filmpremière mee mogen maken nog voordat een film in de bioscoop te zien is, of blijft de rode loper exclusief terrein voor BN‘ers? Het lijkt er op dat het initiatief moet komen uit de politiek of de creatievelingen zelf. Tot die tijd zijn alle goedbedoelde innovatieadviezen aan het adres van de grote multinationals slechts parels voor de zwijnen, en verstoppen zij zich passief achter een berg oude, roestende platenspelers.

Dit artikel schreef in Dagblad De Pers. Arnoud Engelfriet is ict-jurist en blogger. Danny Mekic’ is internetexpert en jurist.

Het detectiesysteem (genaamd Sigard) is door technologiebedrijf Sound Intelligence ontwikkeld voor plaatsen met een hoog risico op incidenten. Het wordt in Amsterdam inmiddels gebruikt op het Centraal Station, in winkelcentrum Buikslotermeerplein en bij bushaltes in de omgeving in Noord en bij de Heineken Music Hall in Zuidoost. Collegepartij Groenlinks vreest voor de gevolgen voor de privacy, schrijft de krant, en ook op het internet is ophef ontstaan over deze nieuwe vorm van van videoregistratie. Maar mag deze vorm van video- en audioregistratie zomaar?

College Bescherming Persoonsgegevens
Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) houdt in Nederland toezicht op de naleving van wetten die het gebruik van persoonsgegevens regelen. Cameratoezicht zoals bijvoorbeeld in het Service Center van de Nederlandse Spoorwegen is toegestaan, mits het voldoet aan een aantal voorwaarden. Zo moet duidelijk kenbaar gemaakt worden aan klanten en personeel dat er cameratoezicht aanwezig is. Dit kan bijvoorbeeld door het ophangen van een bordje. Verder dient er zo min mogelijk inbreuk te worden gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van klanten, een camera in een pashokje plaatsen gaat te ver, volgens het CBP.

In het Parool-artikel, wordt echter gesproken over openbare locaties zoals bedoeld in artikel 1 van de Wet Openbare Manifestaties. De overheid, en dan met name gemeenten en politie, mag gebruik maken van cameratoezicht in openbare ruimtes.

In artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het óók het gebruik van camera’s in openbare ruimtes kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden dat binnen het bereik van de camera’s valt. Aan het kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake is van monitoring en erdus geen opnames worden gemaakt, zo meldt het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid in zijn Handreiking cameratoezicht: uitgave 2009. De handreiking vermeldt verder dat naast kenbaarheid van het cameratoezicht, ook het verwachtingspatroon van de burger een belangrijk aandachtspunt is. De praktijk laat zien dat er duidelijke communicatie nodig is over bijvoorbeeld bewaartermijnen, inzagerecht en het gebruik van camerabeelden voor andere doeleinden dan toezicht op de openbare orde en opsporing van strafbare feiten.

Geen melding van afluisterpraktijken op Amsterdam Centraal kunnen vinden
Vandaag ben ik wezen kijken in het Service Centrum van de Nederlandse Spoorwegen op station Amsterdam Centraal, waar volgens het onderschrift bij de foto op de website van het Parool de afluistercamera’s hangen. Ik heb niet kunnen vinden dat ik ergens werd geattendeerd op het feit dat er camera’s hangen, laat staan dat deze camera’s ook microfoons bevatten en ‘meeluisteren’ met mijn gesprekken. Het is niet voldoende om de camera’s zichtbaar op te hangen, en natuurlijk helemaal niet als deze microfoons bevatten: er moet duidelijk melding van worden gemaakt, ook als het gaat om een ‘monitoring’-systeem waarbij geen opnames worden gemaakt.

Aanmelding bij College Bescherming Persoonsgegevens
De Gemeente Groningen had in 2005 de primeur om deze nieuwe audio-analysetechniek van Sound Intelligence te testen, en heeft hiervan melding gemaakt bij het College Bescherming Persoonsgegevens. Dat is ook verplicht, aangezien het om een digitaal videotechniek gaat. Het CBP maakte hiervan melding op haar website: “Groningen zal het CBP om advies vragen wanneer dergelijke camera’s in de stad zullen worden geïnstalleerd.”

Op de website van het CBP heb ik verder niks terug kunnen vinden over deze proef, laat staan dat het CBP het gebruik van dergelijke camera’s definitief heeft goedgekeurd, en welke aanvullende vereisten zij aan het gebruik stelt (bijvoorbeeld het ophangen van een duidelijke melding dat er óók geluidsanalyses plaatsvinden in het gebied). Het is nog maar de vraag of het bij het CBP bekend was dat de camera’s in het Centraal Station ook microfoons bevatten.

Ik ben dan ook erg benieuwd naar een reactie van het CBP op het Parool-artikel: waren zij op de hoogte van de microfoons, het monitoring-systeem en maakt de Nederlandse Spoorwegen wel voldoende duidelijk dat er gefilmd en meegeluisterd wordt? Is het überhaupt wenselijk om de overheid of een Nederlandse Spoorwegen mee te luisteren met privégesprekken van mensen op openbare plaatsen?

Afluistercamera Amsterdam Centraal

De Telecommunicatiewet (afgekort met ‘Tw’) is erg helder: artikel 11.7 lid 1 bepaalt dat het verzenden van..

elektronische berichten .. uitsluitend [is] toegestaan, mits de verzender kan aantonen dat de desbetreffende abonnee daarvoor voorafgaand toestemming heeft verleend.

Met andere woorden: het als organisatie verzenden van elektronische berichten, zoals e-mails, is alleen toegestaan, mits daarvoor toestemming is verleend. Er wordt een uitzondering vermeld in artikel 11.7 lid 2 voor (bestaande) klanten/leden van organisaties.

Bestaande klanten/leden, ja. Dat betekent dat wanneer je je afmeldt als klant/relatie, daarmee geen aanspraak meer gemaakt kan worden op dit artikel, zéker niet als je afmelding -zoals in het geval van de meeste ontvangers van dit bericht- heeft plaatsgevonden. Ook een in het verleden gegeven toestemming lijkt me, hoewel ik daar geen rechterlijke uitspraken over heb kunnen vinden, ingetrokken te worden bij een afmelding als lid van een vereniging; je geeft daarmee aan niet langer verbonden te willen zijn met de vereniging.

Daarnaast wordt er in het e-mailbericht geen mogelijkheid geboden om je gegevens uit de databank van de SP te verwijderen, iets wat -ondanks dat ze vermelden dat het een éénmalige e-mailing is, want dat onderscheid wordt niet gemaakt in de wet- wel verplicht is (art. 11.7 Tw lid 2):

hem bij elke overgebrachte communicatie de mogelijkheid wordt geboden om [..] verzet aan te tekenen tegen het verder gebruik van zijn elektronische contactgegevens.

Wie dient een handhavingsverzoek in bij de OPTA?

Met name een print- of opslaan-knop ontbreekt vaak bij online dienstverleners. De verplichting om de consument waar je een contract mee afsluit, de mogelijkheid te bieden om de Algemene Voorwaarden op te kunnen slaan of te kunnen printen, vloeit voort uit artikel 6:234 lid 1 sub c BW:

hetzij, indien de overeenkomst langs elektronische weg tot stand komt, de algemene voorwaarden voor of bij het sluiten van de overeenkomst aan de wederpartij langs elektronische weg ter beschikking heeft gesteld op een zodanige wijze dat deze door hem kunnen worden opgeslagen en voor hem toegankelijk zijn ten behoeve van latere kennisneming of, …

De Algemene Voorwaarden moeten op zó’n manier ter beschikking worden gesteld, dat deze door de persoon aan wie ze worden aangeboden via het internet, kunnen worden opgeslagen en voor hem toegankelijk zijn ten behoeve van latere kennisneming. Dat betekent kortgezegd: opslaan en printen graag. Bied jij de Algemene Voorwaarden al netjes met een .pdf-variant en een printknop aan?..

Te lezen is: “Het geplande downloadverbod is niet alleen een inperking van je informatievrijheid, maar ook een aanslag op je privacy. Als downloaden niet zomaar mag, moet elke byte die je binnenhaalt voortaan worden geïnspecteerd. Dan worden miljoenen Nederlanders tot verdachten gemaakt door een overheid die tot ver achter hun voordeur komt. In een rechtsstaat heeft niet alleen de burger, maar ook de overheid zich aan grenzen te houden.”

Lees verder op de website van 3VOOR12 (artikel geschreven door Atze de Vrieze), of het door mij geschreven en in november gepubliceerde opiniestuk in NRC.Next over het downloadverbod.

In de zaak LJN BL6689 heeft de Rechtbank Amsterdam uitspraak gedaan in een geschil waarbij de makelaar iBlue een waardebepaling van een woning afgaf dat, zo bleek uit een second opinion, meer dan 20% afweek van de werkelijke waarde van het appartement. De verkoper van het appartement had op basis van deze waardebepaling echter een (te lage) hypotheek afgesloten op een ander huis, omdat het oude appartement dus veel minder opbracht dan verwacht. Dit heeft in deze zaak geleid tot (i) vertraagde verkoop van de woning (met als gevolg extra (woon)lasten) en (ii) tot noodzaak extra financiering.

Lees hier het hele vonnis, Michiel Muller: bedankt voor de tip.

Aan de vooravond van het jaar 2010 is niets zo eenvoudig als het grootschalig kopiëren en distribueren van muziek en films. Auteursrechtelijk beschermde muziek van internet downloaden is legaal. En de huidige generatie opslagapparatuur van bijvoorbeeld MP3-spelers staat garant voor honderden uren luisterplezier – dit tegen de aanschafprijs van misschien tien oude cassettebandjes. YouTube serveert maandelijks miljoenen filmpjes, die lang niet altijd auteursrechtvrij zijn.

Rechtsmiddelen
Alle redenen dus voor een auteursrechtenorganisatie als Stichting Brein om het illegaal verspreiden van auteursrechtelijk beschermd materiaal zo effectief mogelijk tegen te gaan. Daar bestaan goede rechtsmiddelen voor. Het uploaden van beschermd materiaal is wél verboden. Overtreders die muziek distribueren zonder rechten te betalen kunnen voor de rechter worden gedaagd en draaien op voor de door artiesten geleden schade.

Maar nu stelt het kabinet-Balkenende voor om ook het downloaden van auteursrechtelijk beschermd materiaal voortaan strafbaar te stellen. Door een dergelijk verbod overtreedt iedereen die muziek of (gedeelten van) auteursrechtelijk beschermde films downloadt in principe de wet. Ook als dat downloaden geen opzet was, maar bijvoorbeeld niets meer voorstelde dan de achtergrondmuziek in een bekeken YouTube-filmpje of een scene uit een speelfilm op een willekeurige website.

Thuiskopieregeling
Dit verbod dreigt voorgoed een einde te maken aan de thuiskopieregeling, die sinds begin jaren negentig bepaalt dat men in Nederland voor eigen gebruik (in huiselijke kring) muziek mag kopiëren en dupliceren. Deze regeling heeft voor veel rust gezorgd.

Ook bestaat er al compensatie voor de artiesten of componisten die menen inkomsten te zijn misgelopen door het thuiskopiëren. In de Auteurswet wordt bepaald dat de producent van lege cd’s of dvd’s een vergoeding voor het auteursrechtelijk beschermde werk moet betalen. Wanneer het om distributie van muziek of films gaat, wordt de vergoeding kortom doorberekend aan de consument, en terugbetaald aan de artiest of de componist.

Een verbod op het downloaden van muziek of films zal die bestaande orde veranderen in een chaos. Het kabinet criminaliseert door het downloadverbod in één klap miljoenen burgers tegelijk: alle downloaders zijn schuldig!

Downloadactiviteiten
Het verbod is alleen te handhaven als de eindgebruiker, de downloadende consument, intensief in de gaten wordt gehouden. Wellicht zal voortaan al het internetverkeer moeten worden gefilterd of kan de internetgebruiker alleen nog maar met toestemming vooraf downloaden, zoals nu al in Australië het geval is.

Auteursrechtenorganisatie Brein, die deze edele taak van de controle op zich mag nemen, kan alleen te weten komen of iemand illegaal downloadt als alle downloadactiviteiten worden gevolgd. En als ‘illegaal dowloaden” onder het strafrecht komt te vallen dan mag het Openbaar Ministerie zelf aan de slag met opsporen en aanklagen.

Hoe het in de praktijk ook zal gaan uitpakken, het is onheilspellend om te bedenken hoe dit ongetwijfeld gepaard zal gaan met een forse inbreuk op de waarborgen voor privacy – iets wat in technologiediscussies sowieso vaak al te makkelijk worden vergeten

Commissie-Gerkens
De Commissie-Gerkens (bestaande uit Tweede Kamerleden van CDA, PvdA, SP en VVD) adviseerde het kabinet tot een downloadverbod over te gaan als er voldoende ‘legale alternatieven’ zijn voor het downloaden van films en muziek. Maar met het legale online aanbod van vooral films is het bitter slecht gesteld op het internet: het aanbod is schraal, zeer beperkt bruikbaar of naar verhouding te duur.

Ondertussen werden commercieel aantrekkelijke downloadconcepten zoals Mininova en Napster niet door de entertainmentindustrie overgenomen en uitgebreid, maar via juridische weg uit de lucht gehaald.

Met een downloadverbod wordt die industrie, die innovatie in online muziek en films op geen enkele manier heeft gestimuleerd, juist beloond voor het jarenlang negeren van de vraag van de consument.

Of liever, de vraag van burgers. Burgers die met dit repressieve verbod wéér een stuk van hun privacy in een bureaucratische mist zien verdwijnen.

Was getekend:

Bert Brussen
Arnoud Engelfriet
Sywert van Lienden
Danny Mekic’
Huub Bellemakers

Dit opiniestuk verscheen maandag 21 december 2009 in nrc.next.

Bij ons op kantoor hebben we sinds mei dit jaar goed contact met Twitter. Toen implementeerden we Twitter via de nieuwe API in de live feed van het Eurovisie Songfestival, waardoor een golf aan berichten over het Eurovisie Songfestival op Twitter ontstond. Het woord Eurovision stond op #1, Alexander Rybak (de winnaar) en Iceland (het winnende land) kwamen ook in de top 10 voor.

Vriend Sietse Bakker is al enkele jaren Manager PR & Externe Communicatie van het festival, het was geweldig om onder zijn bezielende leiding mee te werken aan en mee te denken over de technische aspecten van dit project. De European Broadcasting Union, de organisatie achter het festival, is in 2003 klant geworden van Domeinbalie.nl, en ook volgend jaar in Noorwegen mogen we weer bijdragen aan de grootste live televisieshow van Europa met meer dan 100.000.000 kijkers. Het is bijzonder gaaf om te zien hoe Sietse zijn functie met volledige overgave vervult, terecht ook dat hij op CNN te zien was (zie onderaan deze blogposting).

Twitter heeft inmiddels gevraagd om mee te denken/mee te werken aan de tweede versie van hun API, welke meer en betere functionaliteiten moet gaan bevatten. Ze zien het Eurovisie Songfestival, juist vanwege het grote aantal mensen en de combinatie met de live stream, als een interessant testproject. Het is heel erg spannend om met zo’n groot bedrijf en project mee te mogen denken, en het zijn stuk voor stuk geweldige mensen met veel kennis waar we contact mee hebben in San Francisco.

Voor Jimmy Woo hebben we overlegd met Twitter of het niet mogelijk was om het inactieve account “JimmyWoo” over te dragen aan de wereldberoemde club, en dat is gelukt. Clubgangers: gewoon even @JimmyWoo‘en via de Twitter-app van je telefoon als je staat te bouncen!

Sietse Bakker op CNN, na ongeveer 1 minuut:

Een van de beste Fokke & Sukke strips van de laatste tijd vind ik onderstaande, het geeft voor mij weer hoe de regering bezig is met allerlei randactiviteiten die niks met regeren te maken hebben. En als ze dat laatste nou eens wat beter aan zouden pakken, dan is het niet zo erg als een regeringsleider zich wat meer met randverschijnselen bezig houdt. Maar ik denk dat vriend en vijand het er wel over eens is dat er in Den Haag nog heel veel voor verbetering vatbaar is.

Binnen enkele minuten (!!) na het verzenden van mijn e-mail, kreeg ik een reactie op Twitter waarin een van de makers aangaf geen problemen te hebben met herpublicatie, wow! Dat is nog wel eens wat anders dan de Stichting Brein-achtige tactics die auteursrechtenbezitters er soms op nahouden om hun rechten beschermd te zien. Chapeaux voor Fokke & Sukke!

Op de website van IPREDator, zoals de dienst van Pirate Bay gaat heten, valt het volgende te lezen:

IPREDator is a network service that makes people online more anonymous using a VPN. it costs about 5 EUR a month and we store no traffic data. our service is right now in a beta stage. we hope it will be released for the public before 1st of april. sign up now to start using it as soon as we’re stable. the network is under our control. not theirs. the pirate bay likes and knows real kopimism. and waffles.

Door IPREDator te gebruiken laat je onder de huidige internettechnieken een veel lastiger te traceren downloadspoor achter waardoor het voor de opsporingsdiensten en Justitie moeilijker te achterhalen wordt of een auteursrechtenaanklacht bewezen kan worden. IPREDator gaat 5 euro per maand kosten.

Lees over dit kat- en muisspel verder in mijn vorig jaar gepubliceerde paper ‘Het belang van nadere specificering van Rechtssubjectiviteit op het gebied van internet in Nederland‘.

Het verzet van studenten en hoogleraren tegen de verkoop van delen van de Oudemanhuispoort en de verhuizing van de Rechtenfaculteit heeft de landelijke politiek bereikt. SP-Kamerlid Jasper van Dijk wil dat minister Plasterk het College van Bestuur een halt toeroept. Als het aan het College van Bestuur (CvB) van de Universiteit van Amsterdam ligt, worden historische onderwijsgebouwen verkocht en moet de rechtenfaculteit in de Oudemanhuispoort verhuizen naar Amsterdam-Oost. Studenten, medewerkers en hoogleraren zijn fel tegen dit plan, dat geen enkel valide argument bevat. Het CvB probeert media buiten de deur te houden, terwijl het doorgaat met de voorbereiding van de verkoop. “Dit onzalige plan moet zo snel mogelijk van tafel, aangezien er geen enkel draagvlak voor is”, vindt Jasper van Dijk namens de SP. In Kamervragen roept hij minister Plasterk op om “een dringend moreel appel” te doen op het CvB van de universiteit om het plan te stoppen.

Inmiddels heeft de Facultaire Studentenraad een informatielijn geopend voor journalisten en andere media, 24/7 te bereiken via het telefoonnummer 020-6146373.

Leugens blijken niet te werken bij studenten
Van Dijk reageert daarmee onder meer op het live-debat dat twee weken geleden plaatsvond in het radioprogramma Spijkers met Koppen tussen bestuursvoorzitter Karel van der Toorn en voorzitter van de Facultaire Studentenraad bij Rechtsgeleerdheid Danny Mekic’. Daarin was te horen hoe Van der Toorn verkondigde dat de Oudemanhuispoort “nooit en te nimmer zal worden verkocht”, terwijl hij twee weken eerder in de universiteitskrant Folia zijn wens uitte om geld te verdienen aan de verkoop van (delen van) de Oudemanhuispoort en andere historische gebouwen van de universiteit1. “Die twee uitspraken zijn niet met elkaar te rijmen en wij eisen opheldering. De universiteit wordt bekostigd door studenten en de samenleving en hoort daarmee ook in dienst te staan ván die studenten en samenleving, niet van het CvB. Het verkopen van historische panden en gedwongen verhuizingen zijn plannen die niet passen bij de Universiteit van Amsterdam, en al helemáál niet bij deze economische barre tijden. Wie gaat dan monumentale panden zitten verkopen? Dat zie je alleen in slechte horrorfilms” voegt Mekic’ daar aan toe.

‘Deze universiteit wordt bestuurd door struisvogels’
Studenten, hoogleraren en andere medewerkers reageren woedend. “De portemonnee van dit CvB lijkt zwaarder te wegen dan de belangen van studenten en medewerkers, en daarmee het onderzoek en onderwijs. Op geen enkele manier is aangetoond waarom deze verhuizing wenselijk, laat staan noodzakelijk is. Wiens belangen behartigt dit College eigenlijk wèl?” vraagt de studentenraadvoorzitter zich openlijk af. “Als het CvB nou open zou staan voor een gesprek. Maar nee, de belofte dat het zou gaan werken aan betere communicatie met onze studenten is een valse gebleken”. Vice-voorzitter Stephanie Blom voegt hier aan toe: “We worden doodgezwegen en de uitvoering van de plannen op het Maagdenhuis gaat gewoon door. In het belang van onderzoek en onderwijs, beweert Van der Toorn. Een indrukwekkende meerderheid van de hoogleraren heeft zich in een open brief uitgesproken tegen deze plannen. Vijfentwintig knappe koppen die weten waar ze over praten. Waar gaat het heen met dat veelbeloofde onderwijs en onderzoek als er niet naar de studenten en medewerkers wordt geluisterd?”. Blom: “Het CvB overschaduwt de academische gemeenschap en medezeggenschap zoals gebruikelijk was onder het Sovjetregime. Als het daar niet snel mee stopt, wordt het tijd de rollen om te draaien. We kunnen dit niet laten gebeuren!”

Emotionele binding?
Het CvB beweert dat het verzet van de studenten en medewerkers slechts op een emotionele band met de Oudemanhuispoort berust en dat elke voorgenomen verhuizing op een mordicus verzet stuit. Dat is volgens Mekic’ klinkklare onzin: “Een verhuizing is niet per se slecht, zolang deze in het belang van de universiteit én faculteit is. Het belangrijkste argument, waar vriend en vijand het over eens zijn, is dat het CvB op geen enkele wijze heeft aangetoond dat de verhuizing van de Rechtenfaculteit naar Amsterdam-Oost noodzakelijk, laat staan wenselijk is. Op geen enkele wijze.” Ook de hoogleraren benadrukken dit standpunt, in de open brief wordt verzocht af te zien van de verhuizing tot de noodzakelijkheid en wenselijkheid écht zijn aangetoond. ”Bijvoorbeeld als het veel te duur wordt om De Poort voor de rechtenfaculteit te behouden” zegt hoogleraar Europees Privaatrecht Martijn Hesselink in het Parool, dd. 17 februari j.l.

De Facultaire Studentenraad van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid heeft het CvB eind februari in een open brief voor de laatste maal verzocht om een constructieve dialoog. Het CvB heeft tot op heden niet inhoudelijk gereageerd. De laatste hoop van de studenten en medewerkers is nu gericht op Den Haag. Blom: “Het kan toch niet zo zijn dat onze prachtige universiteit in dienst komt te staan van private belangen en de bureaucratie? Dat is de wereld op z’n kop. En daarmee het einde van de academische wereld.”

KAMERVRAGEN

Vragen van het lid Jasper van Dijk aan de minister van OCW en de minister van WWI over de verkoop van de Oudemanhuispoort door de Universiteit van Amsterdam

1
Wat is uw oordeel over het bericht dat de Universiteit van Amsterdam mogelijk een deel van de Oudemanhuispoort wil verkopen? (1)

2
Deelt u de mening dat met de verkoop van een monumentaal pand van de universiteit, een stuk geschiedenis uit handen wordt gegeven van de universiteit en de academische gemeenschap? Zo nee, waarom niet?

3
Deelt u de mening dat voor dit soort ingrijpende maatregelen breed draagvlak vereist is onder studenten en personeel? Zo ja, wat adviseert u studenten en andere betrokkenen te doen als het College van Bestuur de plannen zonder draagvlak doorzet?

4
Wat voor sancties kunt u nemen indien het College van Bestuur het oordeel van de diverse Medezeggenschapsraden (Studentenraad, Ondernemingsraad) over deze kwestie naast zich neerlegt? Wat voor sancties kunnen de diverse Medezeggenschapsraden inzetten?

5
Bent u bereid een dringend moreel appel te doen op het College van Bestuur van de Universiteit van Amsterdam om de verhuis- en verkoopplannen geen doorgang te laten vinden indien er geen draagvlak is onder personeel en studenten? Zo nee, waarom niet?

(1) www.onzepoort.nl

Aardewerk; afgifte-inrichtingen voor toiletpapier; afstoffers voor meubelen; afvalbakken; afvoerontstoppers; afwasborstels; ampullen van glas (houders); aquaria voor binnenshuis; aquariumdeksels; aszeven (huishoudelijk gerei); babybadjes, draagbaar; bakpannen; bakvormen; beelden van porselein, terracotta of glas; beeldjes van porselein, terracotta of glas; bekers van papier of plastic; bekkens (houders); bezems; bierpullen; steunen voor planten (voor boeketten); steunen voor bloemen (voor boeketten); bloempotomhulsels, niet van papier; bloempotten; bobèches; boenapparaten, niet elektrisch; boenders; bokalen; glazen bollen; glazen bollen (houders); bonbonnières; borstbeelden van porselein, terracotta of glas; materialen voor de borstelfabricage; borstelhaar; dierlijk borstelhaar; elektrische borstels, uitgezonderd machine- onderdelen; borstels; borstels voor het reinigen van houders; borstelwaren; boterstolpen; botervlootjes; braadroosters; broekpersen; broekspanners; broodmanden; broodplanken; broodtrommels; buikflessen; Chinese kunstvoorwerpen (porselein); cocktailprikkers; cocktailshakers; cosmetisch gerei; dassenspanners; deegrollers; handinstrumenten voor het maken van deegslierten; deegsnijders; potdeksels; schoteldeksels; desodorisatietoestellen voor persoonlijk gebruik; dienbladen van papier, voor huishoudelijk gebruik; dienbladen voor huishoudelijk gebruik; kammen voor dieren; doosjes van glas; dozen van metaal, voor de afgifte van papieren servetten of handdoeken; glasdraad, niet voor textielgebruik; draaiplateaux voor gebruik in de keuken; warmte-isolerende houders voor dranken; drinkbakken; drinkbekers; drinkgerei; drinkglazen; drinkhoorns; drinkkroezen of kannen; drinkkruiken; droogrekken voor wasgoed; dweilen; eetborden; eetborden, voor eenmalig gebruik; eetstokjes; eierdopjes; emmers; emmers van weefsel; emulgeertoestellen, niet elektrisch, voor huishoudelijk gebruik; etuis voor kammen; filters (zeven) voor huishoudelijk gebruik; flacons; flesopeners; flessen; frituurpannen, niet elektrisch; fruitpersen, niet elektrisch, voor huishoudelijk gebruik; fruitschalen; gamellen; gardes niet elektrisch, voor huishoudelijk gebruik; gerei voor de huishouding gieters; sproeikoppen voor gieters; beschilderd glas; geëmailleerd glas; glas (grondstof); glas met ingebouwde dunne elektrische geleiders; glas voor ruiten van voertuigen (halfbewerkt product); glas, ruw of halfbewerkt (uitgezonderd voor bouwdoeleinden); glasdraden, niet voor textielgebruik; glaspoeder voor decoratie; glasvezels, niet voor isolatie of voor textielgebruik; glaswol, niet voor isolatie; glazen (houders); gootsteenontstoppers; groenteschalen; grove haarkammen; handdoekstangen en ringen; handschoenen voor het polijsten; handschoenen voor het tuinieren; handschoenen voor huishoudelijk gebruik; handschoenrekkers; houders voor de huishouding of de keuken; houders voor de keuken; vormen voor ijsblokjes; ijsemmers; insectenvallen; kaarsendovers; (dompers); kaasstolpen; kametuis; kammen; electrische kammen (????????); kandelaars; karaffen; onderzetters, niet van papier of linnen, voor karaffen; katoenafval voor reinigingsdoeleinden; kattenbakken; keramische gebruiksvoorwerpen, voor de huishouding; keukengerei; kloppers, niet elektrisch; knoflookpersen (keukengerei); knopenhaakjes; knoppen (handvatten) van porselein; koeksnijvormpjes; koektrommels; draagbare koelboxen, niet elektrisch; koelers voor voedingsmiddelen bevattende koelvloeistoffen, voor huishoudelijk gebruik; koelflessen; koeltassen; koffiefilters, niet elektrisch; koffiemolens, met de hand te bedienen; koffiepercolators, niet elektrisch; koffiepotten, niet elektrisch; koffieserviezen; kolenemmers; kommen; kooien voor huisdieren; kookgerei, niet elektrisch; kookketels; kookpannen; kopjes; kristal (glaswerk); kruiden; kruimelvegers; waskuipen; kuipjes; kunsteieren; kunstvoorwerpen van porselein, terracotta of glas; kurkentrekkers; kwartsglasvezels, niet voor textielgebruik; laarzenknechten; borstels voor lampenglazen; lijmpotten; likeurstellen; lunchtrommeltjes; maalapparaten voor de keuken, niet elektrisch; majolica; niet-elektrische apparaten voor het verwijderen van make-up; mandjes voor huishoudelijk gebruik; mattenkloppers; platen voor het voorkomen van het overkoken van melk; menglepels (keukengerei); menukaarthouders; messenleggers; molens voor huishoudelijk gebruik, met de hand te bedienen; monddouches; mozaïekglas, niet voor bouwdoeleinden; muizenvallen; nagelborstels; olie- en azijnflesjes, niet van edele metalen; onderzetters (tafelgerei); opaalglas; opalineglas; opscheplepels; overhemdspanners; paardenborstels; sluitingen voor pannedeksels; stoofpannen; pannensets; parfumbranders; parfumverstuivers; metalen pennen voor het roosteren of braden; pepermolens, met de hand te bedienen; pepervaatjes; picknick-benodigdheden (vaatwerk); plantenspuiten; plumeaus; po’s; poederdozen; poederkwasten; poetskatoen voor reinigingsdoeleinden; polijst- en poetsmaterialen (uitgezonderd preparaten, papier en steen); polijstapparaten en machines, niet elektrisch, voor huishoudelijk gebruik; polijsthandschoenen; polijstleder; porseleinen vaatwerk; potdeksels; potten; pottenbakkerswaren; presenteerbladen; raspen (huishoudelijk gerei); rattenvallen; reinigingsdoeken; reinigingsinstrumenten, handbediend; ringen voor pluimvee; rolbezems; rookverdrijvers, voor huishoudelijk gebruik; roostersteunen; roskammen voor vee; ruiven; sauspannen; schalen; scheerkwasten; scheerkwasthouders; schenktuiten; schepjes (tafelgerei); schoenenborstels; schoenleesten; schoenlepels; schoenpoetsapparaten, niet elektrisch; schoenspanners; schoteldeksels; schotels; schotels van papier; schoteltjes; schrobbers; schuursponsjes voor de keuken; schuursponzen van metaal; schuursponzen voor de huid; servethouders; servetringen; shakers (cocktailmixers); spuitwatersifons; silicagel (halfbewerkte producten), anders dan voor de bouw; slaschalen; snelkookpannen, niet elektrisch; snijplanken voor de keuken; soepterrines; sorbetbekers; spaarpotten, niet van metaal; spanners voor kledingstukken; spatels (keukengerei); specerijenstellen; sponzen voor huishoudelijk gebruik; sponzen voor reinigingsdoeleinden; sponzenbakjes; sproei- instrumenten; sproeiers; sproeikoppen voor gieters; spuitbussen, niet voor medisch gebruik; spuitmonden voor tuinslangen; spuitzakken; staalwol voor reinigingsdoeleinden; stofdoeken; stofverwijderende toestellen, niet elektrisch; stoofpannen; stoomkookpannen, niet elektrisch; glazen stoppen; onderzetters voor strijkijzers; strijkplanken; overtrekken strijkplanken; suikerpotten; taartscheppen; taartvormen; tafelschuiers; tafelserviezen; tandenborstels; elektrische tandenborstels; tandenstokerhouders; tandenstokers; tandzijde; teerkwasten; terraria (vivaria) voor binnenshuis; terraria voor binnenshuis (voor het kweken van platen); thee-eieren; theedozen; theepotten; theeserviezen; theezeefjes; thermosflessen; tobbes; toiletborstels; toiletgerei; toiletnecessaires; toiletrolhouders; toiletsponzen; trechters; troggen voor vee; tuinhandschoenen; veldflessen; vergieten; vliegenmeppers; voederbakken voor dieren; warmte-isolerende houders voor voedingsmiddelen; vogelbaden; vogelkooien; vogelringen; vormen (keukengerei); vuilnisbakken; wafelijzers, niet elektrisch; warmte- isolerende houders; wasborden; wasknijpers; waskuipen; wasrekken; waterketels, niet elektrisch; wc-rolhouders; wegwerpborden; wenkbrauwborsteltjes; wijnproevershevels; wolafval voor reinigingsdoeleinden; zeemlappen voor reinigingsdoeleinden; zeepdispensers; zeepdozen; zeven (huishoudelijk gerei); zeven (keukengerei); zoutvaatjes; zuigflesverwarmers, niet elektrisch; zwabbers.

Gedragscode voor colleges: intellectuele castratie
Eerst even door de metaaldetector voor een portie academische verdieping?

Na de zaak-Van de Linde klonk de roep om een gedragscode die moet voorkomen dat opnamen van colleges in ‘verkeerde handen’ vallen. Paniekvoetbal, aldus Danny Mekić.

Op 21 november jongstleden gaf Kay van de Linde, de voormalige spin doctor van Trots op Nederland en Rita Verdonk, een afscheidscollege op de Universiteit van Amsterdam. Al wist hij dat niet van tevoren.

Met de inmiddels beroemde woorden ‘Eén persoon. Geen partij. Geen inhoud en geen echte standpunten. Helemaal niets (..) Het is tot nu toe gebakken lucht,’ luidde de ‘expert op het gebied van omgang met de media’ de laatste fase in van zijn carrière: een opname van zijn uitspraken kwam op internet terecht, Rita Verdonk reageerde afkeurend en Van de Linde kon zijn biezen pakken. Enkele studenten en docenten van de opleiding politicologie reageerden geschokt; het zou absoluut niet de bedoeling zijn dat de inhoud van hoorcolleges op straat belandt, laat staan op een website als Geenstijl.nl. Zij pleiten nu voor de invoering van een ‘gedragscode’ die het maken van geluidsopnames van hoorcolleges door studenten moet verbieden. Die gedragscode zou nodig zijn omdat anders ‘de kans op boeiende gastcolleges’ zou afnemen. In mijn ogen is een dergelijke gedragscode niet alleen onuitvoerbaar maar vooral ook ongewenst.

Een universiteit hoort haar studenten volop ruimte te bieden voor academische ontplooiing, het opdoen van kennis en ideeën en de verspreiding van beide. De basis voor die ontplooiing is wetenschappelijke literatuur, ondersteund door hoorcolleges en werkgroepen die extra verdieping, verbreding en academische bevruchting mogelijk maken. Het is dan ook ongewenst om als universiteit een beperking van deze academische ontplooiing na te streven. Want wat wordt de volgende stap; mag er straks nog wel nagedacht en gesproken worden over colleges? Of wat dacht u van een aantekeningenverbod bij werkgroepen? Nee. De inhoud van hoorcolleges en werkgroepen behoort tot de basis van ons onderwijs en die moet vrijelijk en onbeperkt verspreid kunnen worden. Sterker nog: als dat niet meer kan dan komt het wetenschappelijke en academische niveau van gastcolleges in gevaar omdat in theorie dwaze verhalen en theatrale leugens tentoongespreid kunnen worden. Waarom ook niet? Ze komen toch niet uit, want dat mag niet.

Het is heel jammer wat er is gebeurd met Van de Linde, maar minstens zo spectaculair en misschien zelfs terecht. Zijn woorden waren niet bepaald zorgvuldig gekozen: hij had exact dezelfde kennis over kunnen dragen tijdens een ‘boeiend gastcollege’ zonder zijn baan te verliezen – en ook zonder de gewraakte geluidsopname waren zijn uitspraken in de media beland. 
De roep om een gedragscode is een mooi potje paniekvoetbal. Al meer dan driehonderd jaar worden er in Amsterdam (gast)colleges gegeven en het is voor het eerst in die meer dan driehonderd jaar tijd dat een gastdocent op deze manier in opspraak is geraakt. Een gedragscode bepleiten heeft dan opvallend veel weg van het levenslang dragen van een regenpak na eenmalig met een regendruppel te zijn geconfronteerd.

Universitaire (gast)docenten moeten – júist in de collegezaal – verantwoordelijkheid nemen voor hun uitspraken en een college zorgvuldig opbouwen. Gelukkig doen de meesten dat ook. Zij zijn, ook na dit akkefietje, niet bang dat hun woorden genoteerd worden en de buitenwereld bereiken. Sterker nog; daar doen ze het voor. En voor de enkeling die zijn woorden wat minder zorgvuldig kiest en liever niet heeft dat academici ermee aan de haal gaan, komt er maar één gezegde in me op: wie zijn billen brandt, moet op de blaren zitten.

Danny Mekić (21) is student rechten en voorzitter van de Facultaire Studentenraad.

Dat heeft de toezichthouder donderdag bekendgemaakt bij de presentatie van zijn plannen voor 2009. De OPTA is belast met het toezicht op het spamverbod, en deelde de afgelopen jaren al flinke boetes uit aan bedrijven die ongevraagde reclame verspreidden via e-mail of sms. De OPTA hoopt nu ook spam op sociale netwerken te kunnen aanpakken. Gebruikers van bijvoorbeeld Hyves, Facebook, MySpace en LinkedIn zouden niet langer moeten worden lastiggevallen met ongewenste reclameboodschappen.

Lees verder op Nu.nl

Wanneer is er sprake van een economische machtspositie? Er wordt gesproken van een onderneming met een economische machtspositie als een onderneming zo dominant is dat deze zich niets hoeft aan te trekken van consumenten en concurrenten. De betreffende onderneming is dan zo sterk of groot dat zij bijvoorbeeld haar prijzen kan verhogen zonder klanten te verliezen. Een eerste indicatie van een economische machtspositie is het feit dat het aandeel van een onderneming in een specifieke markt groter is dan 40 procent.

Met het verwerven of bezitten van een economische machtspositie an sich is weinig mis en wordt dan ook niet verboden onder de Mededingingswet. Het kan zelfs voordelen hebben voor de consument, bijvoorbeeld omdat het voor de organisatie zo lucratiever is om nieuwe producten te ontwikkelen en op de markt te brengen. Als de NMa dit zou verbieden, valt dit voordeel weg. Wat in ieder geval niet toegestaan is, is het misbruik maken van een economische machtpositie, zo bepaalt artikel 24 van de Mededingingswet. Vormen van misbruik zijn uitsluiting en uitbuiting. De Nederlandse Mededingingsautoriteit (NMa) ziet erop toe dat ondernemingen zich aan deze wet houden maar de Nederlandse rechter is eveneens bevoegd de Mededingingswet toe te passen.

“Werkgevers zouden sollicitanten niet ongevraagd mogen googelen”, dat stelt Universiteit van Tilburg-hoogleraar Recht en Informatisering Corien Prins. Zij pleit voor een gedragscode. “Onzin,” zegt Danny Mekic’, verbonden aan de Universiteit van Amsterdam, mede-auteur van het boekje ‘Internetrecht 2.0′ en directeur van internetprovider Domeinbalie.nl.

“Dit soort uitspraken door hoogleraren camoufleert het werkelijke probleem,” zo stelt hij in een reactie. Mekic’ is van mening dat er door de overheid veel meer geïnvesteerd zou moeten worden in de voorlichting van jongeren over de gevaren van het internet. “Als ik een foto van een beschonken Danny upload op mijn Hyves-profiel dan moet ik er op bedacht zijn dat dat negatieve gevolgen kan hebben, bijvoorbeeld bij een sollicitatie” zo licht hij toe.

Veel bedrijven googelen sollicitanten om informatie te vinden. Niet netjes, volgens Corien Prins. “In de gewone wereld is het ook gebruikelijk om aan sollicitanten te vragen ‘mag ik u checken bij referenties?’ Dit is gewoon een digitale vertaling van die fatsoensregel.”

“Gezaghebbende personen in de maatschappij, zoals hoogleraren, zijn goed in staat discussies een andere wending te geven,” stelt Mekic’. “Het lijkt nu namelijk net alsof er aan de werkgeverskant iets fout gaat (het googelen van sollicitanten) terwijl het probleem juist gezocht moet worden in de onwetendheid van internetgebruikers”. Ook ziet hij niet in hoe een dergelijke gedragscode gehandhaafd kan worden: “ineffectieve en niet te handhaven regelgeving is er al genoeg. Het is tijd voor een open debat over de privacygevaren van het internet, juist gericht op jongeren”.

De mening van de jonge jurist en directeur is te lezen in de laatste uitgave van de Univers, het universiteitsblad van de Universiteit van Tilburg. Daarin schrijft hij onder meer dat hij vindt dat gevestigde juristen moeten stoppen met het toepassen van offline fatsoensnormen op een nieuw fenomeen als het wereldwijde web: “volgens mij kunnen we al lang de conclusie trekken dat dat niet gaat. Appels met peren vergelijken is daar niets bij”.

Ik vind dat googelen naar een sollicitant moet kunnen. Lees hier mijn reactie op haar uitspraken in het opiniestuk in de Univers van 13 november 2008.