NB: In het programma noem ik een bewaartermijn van 4 weken. Door de montage is helaas weggevallen dat deze opmerking ging over het scannen en opslaan van kentekenplaten door de politie, een wens van Minister Ivo Opstelten. De bewaartermijn voor OV-chipkaartgegevens en reisbewegingen van passagiers zal tussen de 2 en 7 jaar bedragen.

Via het internet en andere publieke bronnen kwam ik zonder moeite te doen onder andere achter haar e-mailadressen, privé telefoonnummers, meerdere (oude) huisadressen en bijbehorende hypotheken en koopprijzen.

Een botnet is een netwerk van computers die besmet zijn met malware, waardoor de beheerder van het botnet controle heeft over al deze computers. De eigenaar van de computer heeft zelf vaak niet door dat zijn computer besmet is en onderdeel uitmaakt van een zo’n netwerk. Het botnet kan bijvoorbeeld gebruikt worden om spam te versturen, een aanval uit te voeren op een bepaalde site om die plat te leggen of een andere vorm van internetcriminaliteit.Om een botnet te creëren wordt vaak gebruik gemaakt van een computerworm. Dit is een programma dat computers besmet en zich daarna probeert te vermenigvuldigen via het internet of een ander computernetwerk om op die manier zoveel mogelijk andere computers te besmetten. Een bekend botnet dat afgelopen jaar is opgerold is het Bredolab-netwerk dat meer dan 30 miljoen computers had besmet.

Om de botnets te bestrijden wil Enisa dat politie nu zelf computerwormen mag gaan gebruiken. Deze zogeheten ‘witte wormen’ zouden dan door politie kunnen worden ingezet om besmette computers binnen te dringen en deze weer schoon te maken. Op dit moment mag de politie deze wormen niet gebruiken, omdat ze zich dan schuldig zouden maken aan computervredebreuk.

Over dit onderwerp sprak ik met het NOS Journaal (vanaf 6:50):

Ook sprak ik afgelopen woensdag over dit plan met NOS Headlines-verslaggever Arno Leblanc:

Gisteren zond EenVandaag een reportage uit over  de vraag: wat zijn de negatieve langetermijneffecten van het internet op ons brein? De uitspraken over de gevolgen voor onze hersenen doet Carr in zijn boek ‘Het Ondiepe. Hoe onze hersenen omgaan met nieuwe media’. Met dit boek voegt Carr een nieuwe dimensie toe aan de discussie over de gevolgen van internet. Ook ik kom aan het woord in de reportage:

disclaimer: ik ben geen internetjournalist

Carr is een Amerikaanse schrijver die meerdere boeken heeft gepubliceerd; onder andere over technologie, zaken en cultuur, hij is zelf geen onderzoeker of wetenschapper op het gebied van hersenonderzoek. Persoonlijk kan ik me vinden in zijn keuze voor de interessante onderzoeken die hij aanhaalt in zijn boek, maar de conclusie ‘en deze veranderingen aan onze hersenen zijn slecht voor het individu en de mensheid’, heb ik in geen van de door hem aangehaalde onderzoeken terug kunnen vinden. Ik vroeg hem tijdens zijn lezing in Rotterdam welk onderzoek het wetenschappelijk bewijs levert dat de veranderingen die onze hersenen doormaken ‘slecht’ zijn. Die vraag kon hij niet beantwoorden.

Tijdens de lezing zag ik het opeens voor me: Carr zijn ideaalbeeld van de mens is gebaseerd op de klassieke intellectueel, met bijbehorende intellectuele capaciteiten zoals het snel kunnen lezen, lange tijd ergens geconcentreerd mee bezig kunnen zijn en dat alles met een haast enge focus en een belachelijk goed geheugen. Een paar eeuwen geleden, bij het ontstaan van universiteiten, was dat voor sommigen misschien de hoogst haalbare levensvorm op aarde. Maar moet anno 2011 iedereen het streven hebben om zo’n klassieke intellectueel te (kunnen) worden, of is onze samenleving in al haar facetten inmiddels zo erg veranderd dat de hersenveranderingen waar het internet voor zorgt voor de meeste mensen juist gunstig uit( kunnen )pakken, en bijdragen aan het werkelijke hoogste doel hier op aarde?

Gelukkig zijn met de wereld zoals de wereld nu is. En ja, dat is in zekere zin een veel ‘grotere’ en complexere wereld dan twee eeuwen geleden..

Ook dr. Menno van Zaanen, docent aan de Universiteit van Tilburg en Hans van den Hurk, docent aan de Rockacademie, gaven hun visie. Het resultaat is hieronder te bekijken:

Uit het onderzoek blijkt dat het GVB, het RET en kaartuitgever TLS in strijd met de wet reisgegevens bewaren. De bedrijven bewaren de reisgegevens te lang en beschikken onvoldoende over beleid voor bewaartermijnen. Het College verwacht nu dat er maatregelen worden getroffen om onnodige gegevensverwerkingen en misbruik te voorkomen, onder andere door gegevens te verwijderen zodra zij niet meer nodig zijn voor het gestelde doel: controleren of iemand betaald heeft/bevoegd is om met het Openbaar Vervoer te reizen.

Het onderzoek bij het vervoerbedrijf NS wijst uit dat het studenten niet goed informeert over het in- en uitchecken met een studenten OV-chipkaart: dat is namelijk vrijwillig, maar dat aspect wordt niet prominent uitgedragen door de Spoorwegen. NS verwerkt nu zonder noodzaak reisgegevens van studenten die in- en uitchecken en dat is in strijd met de Wet bescherming persoonsgegevens (Wbp). NS geeft daarnaast onvoldoende informatie over wat er gebeurt met de reisgegevens van studenten als zij in- en uitchecken.

Het CBP heeft eerder, in 2005 al – vóórdat het OV-chipkaartsysteem in de lucht was – gewaarschuwd dat OV-bedrijven voorzieningen moeten treffen om onnodige verwerkingen van persoonsgegevens en misbruik te voorkomen. Nu blijkt – sinds de inwerkingtreding van de OV-chipkaart in januari en augustus 2009 – dat de bedrijven hiervan geen werk hebben gemaakt waardoor zij de Wbp overtreden.

Het CBP sluit met de vier rapporten van definitieve bevindingen de onderzoeksfase af. Nu start de handhavingsfase.

Handhaving: last onder dwangsom (boete als het beleid niet verandert)
Door de conclusies in de rapporten, ontstaat nu de mogelijkheid om de betrokken bedrijven een dwangsom op te leggen, zoals het CBP ook van plan is. De vervoerbedrijven en TLS worden nu in de gelegenheid gesteld om in een hoorzitting nogmaals hun zienswijze te geven. Een aantal studenten van rechtswinkel de Clinic had zich gewend tot het CBP met het verzoek onderzoek te doen naar de studenten OV-chipkaart. Naar aanleiding hiervan is het CBP een ambtshalve onderzoek gestart naar de verwerking van persoonsgegevens bij de studenten OV-chipkaart.

Lees de bevindingen van het onderzoek bij GVB Exploitatie te Amsterdam (145 KB)

Lees de bevindingen van het onderzoek bij NS Groep NV te Utrecht (128 KB)

Lees de bevindingen van het onderzoek bij Rotterdamse Elektrische Tram N.V. te Rotterdam (140 KB)

Lees de bevindingen van het onderzoek bij Trans Link Systems B.V. te Amersfoort (129 KB)

De Wikileaks-website kan bezocht worden via de domeinnaam wikileaks.org. Nadat bekend werd dat ook wikileaks.nl óók doorverwijst naar de geheime dossiers die door Julian Assange, oprichter van Wikileaks zijn verspreid, kwam er een berichtenstroom op gang dat de officiële Wikileaks-website (ook) in Nederland gehost zou worden.

Hoewel de website ook bereikbaar is via de domeinnaam wikileaks.nl, blijkt uit geen enkele omstandigheid dat de informatie ook daadwerkelijk staat ondergebracht in een Nederlands datacentrum. De domeinnaam wikileaks.nl wordt technisch beheerd in Amerika (de zogenaamde ‘DNS-servers’ staan ondergebracht in Amerika), en vanuit deze servers worden bezoekers van Wikileaks.nl doorverwezen naar een Zweeds IP-adres.

Zweeds IP-adres betekent Zweedse server?

Het lijkt voor de hand te liggen dat een website die naar een Zweeds IP-adres (internettelefoonnummer) wordt verwezen, ook daadwerkelijk in Zweden wordt ondergebracht. Dit hoeft echter niet het geval te zijn! Het is mogelijk om als organisatie een IP-adres aan te vragen in land A (uit naam van een organisatie die gevestigd is in land A), maar ondertussen te activeren op een netwerk in een ander land, land B. Het wordt dan lastiger om te achterhalen waar de server waar naar wordt verwezen, fysiek is ondergebracht. Je zult daar goed en uitgebreid onderzoek naar moeten doen.

Zelfs als een fysieke locatie wordt achterhaald van de server waar een bezoekers van Wikileaks terecht komt, wil dat niet zeggen dat de informatie daar is ondergebracht. Het kan namelijk zijn dat het IP-adres verwijst naar een ‘internettunnel’ in land A, terwijl de server met de feitelijke informatie in een ander land is ondergebracht. Via deze beveiligde verbinding kan de werkelijke, fysieke locatie van alle informatie, verborgen worden gehouden. Op deze manier wist bijvoorbeeld ook The Pirate Bay enkele malen uit handen te blijven van opsporingsdiensten. (persbericht, ANP)

In deze zaak stelde het bedrijf Digi-D veel schade te ondervinden door e-mails, soms met vertrouwelijke informatie, die verkeerd aankomen en beantwoord moeten worden, maar ook daling van de waarde van de eigen handelsnaam door het gebruik van een gelijkende naam door de Staat.

De President van de Rechtbank wijst de vorderingen af, en overweegt daarbij dat de Staat zelf géén gebruik maakt van een handelsnaam door het gebruik van een digitale authenticatiedienst onder de naam ‘DigiD’. Omdat het hier gaat om een activiteit zonder winstoogmerk, kan er ook geen sprake zijn een ‘onderneming’ waarmee inbreuk op een andere handelsnaam plaats zou vinden (Hoge Raad 24-12-1976, LJN: AC5861).

De Staat heeft DigiD weliswaar als merk geregistreerd bij het Benelux Merkenbureau, maar volgens de rechter is er geen sprake van het gebruik van dat merk omdat het logo en woord ‘DigiD’ niet gebruikt wordt ‘om afzet te vinden voor waren of diensten in het economisch verkeer’.

Uit het arrest HvJEG 12 november 2002, zaak C-206/01 (LJN AK3864, Arsenal – Reed, r.o. 40) en HvJEG 25 januari 2007, zaak C-48/05 (LJN BA3332, Opel – Autec, r.o. 18) volgt dat slechts sprake is van merkgebruik indien de tekens ‘DigiD’ worden gebruikt in het kader van een handelsactiviteit waarmee een economisch voordeel wordt nagestreefd. Naar voorlopig oordeel is daarvan geen sprake wanneer, zoals in het onderhavige geval, het teken in het kader van het uitvoeren van een overheidstaak wordt gebruikt ter aanduiding van een authenticatiesysteem waarmee burgers zich in hun communicatie met de overheid kunnen identificeren.

Is er dan misschien sprake van onrechtmatig handelen van de Staat, door zo’n sterk lijkende naam te gebruiken, en deze soms verkeerd te schrijven (uit het vonnis blijkt dat ambtenaren soms ‘Digi-D’ schrijven in plaats van ‘DigiD’ in ambtelijke stukken)? Dat is het geval wanneer er daadwerkelijk en aantoonbaar verwarring optreedt én er aanvullende omstandigheden zijn waaruit de onrechtmatigheid zou blijken. De  President van de Rechtbank merkt op dat

[..]niet weersproken is dat de Staat na overleg met Digi-D maatregelen heeft genomen om de verwarring bij het publiek tegen te gaan en dat hij [de Staat, red.] een bedrag van € 100.000 heeft aangeboden als vergoeding voor maatregelen van Digi-D die een einde moeten maken aan de bestaande verwarring. Digi-D meent dat dit bedrag onvoldoende is, maar daarvan blijkt in deze procedure niet.

De Staat heeft eerder blijkbaar €100.000,- aangeboden om Digi-D te helpen een einde te maken aan de verwarring, daarmee wordt natuurlijk gedoeld op het uitkiezen van een andere naam. Dat is geen kleine schadeloosstelling. Digi-D heeft in deze zaak niet (voldoende) aangetoond waarom dit een te laag bedrag zou zijn. Uit de uitspraak van de Rechtbank blijkt ook niet dat helder is betoogd waarom er daadwerkelijk verwarring en schade ontstaan is, en hoe het schadebedrag berekend is. Onbekend is of er nog een bodemprocedure of hoger beroep volgt.

Rechtbank ‘s-Gravenhage 17 november 2010 (DigiD), zaaknummer 371238, KG ZA 10-891 (vonnis)

UPDATE: Bovenstaand bericht is inmiddels overgenomen door Spits (mét bronvermelding) en NU.nl (zonder bronvermelding).

Downloaden is geen diefstal – want auteursrecht is geen eigendomsrecht. Hoewel het vaak “intellectueel eigendom” genoemd wordt, is die term nogal misleidend. Eigendomsrecht is ingevoerd om het mijn en dijn te kunnen reguleren. Als je auto gestolen wordt, staat die niet de volgende ochtend ongeroerd voor de deur. Wordt een film gedownload, dan is niemand die kwijt. Auteursrecht is om een heel andere reden ingevoerd, namelijk om te stimuleren dat er creatieve werken worden gemaakt en op de markt worden gebracht, worden verspreid. Hóe verhalen, films en muziek verspreid worden, is voor de komst van internet zelden een onderwerp van gesprek geweest. Want natúúrlijk komt een verhaal in boekvorm of als feuilleton in een tijdschrift, dat hoef je niet op te schrijven. En als er een nieuw nuttig distributiemedium komt, dan zal die auteur natuurlijk zijn werk daar ook voor uit gaan brengen. Hij of zij wil toch geld verdienen?

Dat zou je zeggen, maar de “distributieindustrie” (zoals platenmaatschappijen, die gaan over de verspreiding van auteursrechtelijk beschermde werken) gaat niet altijd even enthousiast met nieuwe distributiekanalen en -technologieën om. Beter gezegd: die worden per definitie tot piraterij uitgeroepen en kapot geprocedeerd in de rechtszaal voordat ze ook maar één kans hebben gekregen, laat staan dat structureel de samenwerking wordt gezocht om levensvatbare economische modellen te bedenken. Innoveren in deze markt wordt lastig, omdat toestemming van de rechthebbenden nagenoeg niet te krijgen is en het risico op juridische vervolging groot.

Als deze branche een land is en innoveren een ontdekkingsreis, dan kun je maar beter maken dat je weg komt, zo weinig welkom als je wordt geheten door de éminences grises die het daar voor het zeggen hebben. De industrie pleit niet alleen meer voor sluiting van “piraterijsites”, maar zelfs voor de introductie van strenge internetfilters en afsluiting van het internet voor wie auteursrechten schendt. Het internet dreigt daarmee een streng bewaakte gevangenis te worden met de internetprovider als ‘internetcops’, die tot blokkeren van gebruikers en sites over zouden moeten gaan. Hoe stimuleert dat de creatie en verspreiding van nieuwe muziek en films op het internet?

Creatievelingen verdienen een eerlijke vergoeding

Artiesten en andere creatievelingen die maanden tijd hebben geïnvesteerd in het maken van muziek- of filmproducties, moeten daar natúúrlijk een ruime vergoeding voor ontvangen. Daarom ook hebben we in Nederland de ‘thuiskopieheffing’: als u een lege cd of dvd aanschaft, dan gaat tot zestig cent van de aanschafprijs naar de artiest, of liever gezegd: de platenmaatschappijen. Platenmaatschappijen verdienen veel aan de verkoop van cd’s en dvd’s (hoe veel precies is niet bekend, maar op internet is te lezen dat een artiest voor een cd met een verkoopprijs van €22,70 slechts €1,36 ontvangt, het is in elk geval niet veel) en dreigen hun miljoenenwinsten te verliezen door de komst van het internet: straks kan een artiest alles zelf regelen zonder platenmaatschappij! Dan weten steeds minder mensen de platenzaak op de hoek te vinden: de platenspeler doet ‘t toch niet meer, en dreigt ook die industrie omzet en winst te verliezen. En dat is waarom ze zo hard van leer trekken tegen downloaden.

Stijgende omzet internetaankopen

De totale omzet van de muziekindustrie bedroeg vorig jaar $15,5 miljard. Uit de cijfers van de internationale branchevereniging van platenmaatschappijen IFPI blijkt dat in 2009 wereldwijd $4,7 miljard via digitale distributiekanalen wordt omgezet, een stijging van 9 procent! Dat laatste is opmerkelijk te noemen, omdat platenmaatschappijen niet dol lijken te zijn op digitale distributiekanalen. Na een jarenlange juridische strijd tegen Napster en Kazaa, die een innovatieve manier van muziekdistributie in het leven hadden geroepen (en daar wel degelijk voor wilden betalen aan de industrie), en flink wat rechtszaken tegen websites als The Pirate Bay, hebben we nu alleen iTunes en Spotify (deels eigendom van…grote platenmaatschappijen) als legale aanbieders van muziek in Nederland. Twee grote aanbieders in een markt waar $4,7 miljard wordt omgezet. Voor de aanschaf van films hoeft u het internet niet op, die worden nog steeds alleen verkocht in plastic dvd-hoezen. Ook uw favoriete nummer van The Beatles of bijvoorbeeld het nummer “Fell in love with an alien” van The Kelly Family zijn nog niet aan te schaffen via iTunes. Dat zijn slechts enkele voorbeelden die de omzetstijging van 9 procent in één jaar tijd opmerkelijk maken.

Weinig innovatie

De ontwikkeling van nieuwe distributiediensten verloopt moeizaam. Dat komt omdat het voor internetondernemers die een beter alternatief voor iTunes of de platenwinkel op de hoek willen ontwikkelen lastig is om te onderhandelen met de individuele film- en platenmaatschappijen. Die staan niet bepaald te springen, want internetdistributie raakt direct hun bedrijfsmodel van verkoop van die schijfjes in hoezen. De ondernemer heeft geen keus: hij moet langs die maatschappijen. Succesvolle artiesten dragen hun auteursrechten namelijk over aan deze platenmaatschappijen, die vanaf dat moment al hun belangen behartigen. Deze maatschappijen kiezen echter niet enkel voor het (commerciële) belang van de artiest: zo veel mogelijk muziek- en filmaankopen, via zo veel mogelijk kanalen, uiteindelijk zo veel mogelijk inkomsten voor de creatieve geest. Zij moeten daarbij ook hun eigen industrie veiligstellen. Dat betekent dat de weg van muziek en films naar de consument een lange, stoffige weg moet zijn, waar veel extra geld voor gevraagd kan worden. Anders zal een band, filmmaker of artiest in de toekomst sneller overgaan tot het zelf aanbieden van zijn werken via het internet: voor een lagere prijs, meer winst!

Van ‘platen’maatschappij naar artiestencoach

Platenmaatschappijen zullen een meer adviserende rol in moeten gaan nemen voor jong talent, om ze coachend te begeleiden naar een nummer 1 positie in de top 100, tegelijkertijd genoegen nemend met een kleiner deel van de grote taart. Vroeger was het lastig om een LP van vinyl te produceren maar een cover ontwerpen en muziekbestand uploaden op internet kan iedereen. Het probleem met coachen en adviseren is dat je daar geen honderden miljoenen euro’s aan winst mee kunt genereren. Daarom zullen grote platenmaatschappijen, als dinosauriërs met een laatste stuiptrekking en zonder tranen, middels juridische procedures en lobbywerk in Nederland en ver daar buiten proberen om innovatie op internet tegen te gaan. Dat gaat niet alleen ten koste van die slimme ondernemers met hun ‘piratensites’ of internetproviders die, op kosten van de consument, dure en technisch lastige filters moeten gaan bouwen en hun klanten moeten gaan afsluiten. Ook de consument die graag, betaald, toegang krijgt tot een nieuwe film op internet, blijft in de kou staan.

De toekomst van de film- en muziekindustrie vinden we in elk geval op het internet, precies daar waar de huidige industrie innovatie tegenhoudt. Wanneer mogen we kennis maken met nieuwe businessmodellen, nieuwe manieren om creatievelingen uit te dagen om mooie film- en muziekstukken te maken? Komt er een dag dat mensen tegen betaling online een filmpremière mee mogen maken nog voordat een film in de bioscoop te zien is, of blijft de rode loper exclusief terrein voor BN‘ers? Het lijkt er op dat het initiatief moet komen uit de politiek of de creatievelingen zelf. Tot die tijd zijn alle goedbedoelde innovatieadviezen aan het adres van de grote multinationals slechts parels voor de zwijnen, en verstoppen zij zich passief achter een berg oude, roestende platenspelers.

Dit artikel schreef in Dagblad De Pers. Arnoud Engelfriet is ict-jurist en blogger. Danny Mekic’ is internetexpert en jurist.

Nederlandse internetgemeenschap voor het eerst samen in actie

Niet eerder kwam zo een grote groep vertegenwoordigers van de Nederlandse internetgemeenschap samen op voor een gemeenschappelijk doel. Het conceptwetsvoorstel van demissionair minister Hirsch Ballin heeft vergaande gevolgen voor de vrijheid van Nederlandse internetters. Zo kunnen delen van websites, blogs, maar ook persoonlijke pagina’s op websites als Facebook en Hyves worden afgesloten zonder dat een rechter daarover heeft geoordeeld.

De brief is een initiatief van Bits of Freedom en is ondertekend door negentien maatschappelijke organisaties, waaronder de Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ), Internet Society en het Nederlands Juristen Comité voor de Mensenrechten (NJCM). De brief is daarnaast ondertekend door twintig experts uit de academische wereld, waaronder hoogleraar strafrecht Theo de Roos, hoogleraar informatiebeveiliging Bart Jacobs en hoogleraar informatierecht Egbert Dommering.

Wijzigingen in wetsvoorstel

De internetgemeenschap vraagt de minister om de wet aan te passen op drie punten. Ten eerste wil zij dat delen van een website alleen op zwart mogen worden gezet na tussenkomst van een rechter. De minister wil in het wetsvoorstel de eis van deze rechterlijke toets schrappen. Ook wil zij dat het voorgenomen verbod op publicatie van niet-openbare informatie integraal wordt heroverwogen. Tot slot vragen ze de minister om het voorgenomen verbod op het opnemen van eigen gesprekken te verduidelijken.

Internetconsultatie

Het Ministerie van Justitie vraagt Nederlanders om hun reactie via de internetconsultatie, zodat de voorgestelde regeling verbeterd kan worden. De internetconsultatie loopt tot 30 september.

Het detectiesysteem (genaamd Sigard) is door technologiebedrijf Sound Intelligence ontwikkeld voor plaatsen met een hoog risico op incidenten. Het wordt in Amsterdam inmiddels gebruikt op het Centraal Station, in winkelcentrum Buikslotermeerplein en bij bushaltes in de omgeving in Noord en bij de Heineken Music Hall in Zuidoost. Collegepartij Groenlinks vreest voor de gevolgen voor de privacy, schrijft de krant, en ook op het internet is ophef ontstaan over deze nieuwe vorm van van videoregistratie. Maar mag deze vorm van video- en audioregistratie zomaar?

College Bescherming Persoonsgegevens
Het College Bescherming Persoonsgegevens (CBP) houdt in Nederland toezicht op de naleving van wetten die het gebruik van persoonsgegevens regelen. Cameratoezicht zoals bijvoorbeeld in het Service Center van de Nederlandse Spoorwegen is toegestaan, mits het voldoet aan een aantal voorwaarden. Zo moet duidelijk kenbaar gemaakt worden aan klanten en personeel dat er cameratoezicht aanwezig is. Dit kan bijvoorbeeld door het ophangen van een bordje. Verder dient er zo min mogelijk inbreuk te worden gemaakt op de persoonlijke levenssfeer van klanten, een camera in een pashokje plaatsen gaat te ver, volgens het CBP.

In het Parool-artikel, wordt echter gesproken over openbare locaties zoals bedoeld in artikel 1 van de Wet Openbare Manifestaties. De overheid, en dan met name gemeenten en politie, mag gebruik maken van cameratoezicht in openbare ruimtes.

In artikel 151c lid 4 Gemeentewet is vastgelegd dat het óók het gebruik van camera’s in openbare ruimtes kenbaar moet zijn. Burgers moeten in elk geval in kennis worden gesteld van de mogelijkheid dat zij op beelden kunnen voorkomen zodra zij het gebied betreden dat binnen het bereik van de camera’s valt. Aan het kenbaarheidsvereiste moet niet alleen worden voldaan als er beelden worden vastgelegd, maar ook als sprake is van monitoring en erdus geen opnames worden gemaakt, zo meldt het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid in zijn Handreiking cameratoezicht: uitgave 2009. De handreiking vermeldt verder dat naast kenbaarheid van het cameratoezicht, ook het verwachtingspatroon van de burger een belangrijk aandachtspunt is. De praktijk laat zien dat er duidelijke communicatie nodig is over bijvoorbeeld bewaartermijnen, inzagerecht en het gebruik van camerabeelden voor andere doeleinden dan toezicht op de openbare orde en opsporing van strafbare feiten.

Geen melding van afluisterpraktijken op Amsterdam Centraal kunnen vinden
Vandaag ben ik wezen kijken in het Service Centrum van de Nederlandse Spoorwegen op station Amsterdam Centraal, waar volgens het onderschrift bij de foto op de website van het Parool de afluistercamera’s hangen. Ik heb niet kunnen vinden dat ik ergens werd geattendeerd op het feit dat er camera’s hangen, laat staan dat deze camera’s ook microfoons bevatten en ‘meeluisteren’ met mijn gesprekken. Het is niet voldoende om de camera’s zichtbaar op te hangen, en natuurlijk helemaal niet als deze microfoons bevatten: er moet duidelijk melding van worden gemaakt, ook als het gaat om een ‘monitoring’-systeem waarbij geen opnames worden gemaakt.

Aanmelding bij College Bescherming Persoonsgegevens
De Gemeente Groningen had in 2005 de primeur om deze nieuwe audio-analysetechniek van Sound Intelligence te testen, en heeft hiervan melding gemaakt bij het College Bescherming Persoonsgegevens. Dat is ook verplicht, aangezien het om een digitaal videotechniek gaat. Het CBP maakte hiervan melding op haar website: “Groningen zal het CBP om advies vragen wanneer dergelijke camera’s in de stad zullen worden geïnstalleerd.”

Op de website van het CBP heb ik verder niks terug kunnen vinden over deze proef, laat staan dat het CBP het gebruik van dergelijke camera’s definitief heeft goedgekeurd, en welke aanvullende vereisten zij aan het gebruik stelt (bijvoorbeeld het ophangen van een duidelijke melding dat er óók geluidsanalyses plaatsvinden in het gebied). Het is nog maar de vraag of het bij het CBP bekend was dat de camera’s in het Centraal Station ook microfoons bevatten.

Ik ben dan ook erg benieuwd naar een reactie van het CBP op het Parool-artikel: waren zij op de hoogte van de microfoons, het monitoring-systeem en maakt de Nederlandse Spoorwegen wel voldoende duidelijk dat er gefilmd en meegeluisterd wordt? Is het überhaupt wenselijk om de overheid of een Nederlandse Spoorwegen mee te luisteren met privégesprekken van mensen op openbare plaatsen?

Afluistercamera Amsterdam Centraal

In november 2008, een lange tijd geleden alweer, stuurde ik u een brief met daarin een vraag over uw slogan Vier uur Cup-a-soup. Ik schreef in die brief, dat vooral Asperge, Paddenstoelenbouillon en Pommodori Tomaat mijn favorieten zijn. Voor op het werk is Cup-a-soup een ideaal tussendoortje. De soepen bevatten weinig calorieën maar geven toch nét even dat idee weer wat vulling te hebben, genoeg om lekker door te gaan met werken. Het is dan ook een goede marketingstrategie van u geweest Cup-a-soup als kantoorproduct in het zakelijk verkeer te brengen. Met betrekking daarop had ik echter wel een vraag, waar ik nog steeds geen antwoord op heb mogen ontvangen. Ik zal het nogmaals proberen.

Hetgeen mij namelijk al verbaast vanaf de lancering van de slogan Vier uur Cup-a-soup, is de keuze voor het specifieke tijdstip vier uur. Vier uur is meer een tijd waarbij je denkt aan de oude slogan snoep gezond, eet een appel. Is voor een zout tussendoortje als een Cup-a-soup kwart of tien voor vijf niet beter? Voor de vijf in de klok zit is immers niet geoorloofd te borrelen, en dat is waar het hartige karakter van de Cup-a-soup’en aan doet denken.

Natuurlijk begrijp ik dat de poëzie één van uw argumenten heeft moeten zijn. Vier uur is een kort en krachtig tijdstip. Maar dat kan niet uw enige reden zijn, u moet ongetwijfeld hebben nagedacht over het meest optimale tijdstip voor een werknemer een zout tussendoortje te nuttigen. Ik vraag u dan ook mij uitsluitsel te geven over uw argumenten omtrent het gekozen tijdstip in uw slogan Vier uur Cup-a-soup.

Danny Mekic’

25 May Surinam elections: 25 political parties for 350.000 people. China is meanwhile buying half the country. #bananarepublic 2 minutes ago via TweetDeck

Het was een bericht met politieke inhoud, verzonden met het programma “Tweetdeck” (dat niet recent is gebruikt via het account van de NS) en na enkele minuten weer was verwijderd. Ik heb de pagina van @NS_online op kunnen slaan en ook andere Twitter-gebruikers hebben het bericht gezien:

Onderstaande screenshot is gemaakt door Jorg Kennis:

Het is natuurlijk fantastisch dat steeds meer bedrijven, zoals de Nederlandse Spoorwegen, gebruik maken van applicaties als Twitter, maar er kleven ook gevaren aan. Zeker als je het account in beheer geeft aan externe consultants die meerdere accounts beheren. Zo blijkt; er is per abuis een bericht op het verkeerde Twitter-account terecht gekomen. Kort na verschijning van dit artikel op mijn website, kwam onderstaande tweet binnen waaruit dit bleek:

De Telecommunicatiewet (afgekort met ‘Tw’) is erg helder: artikel 11.7 lid 1 bepaalt dat het verzenden van..

elektronische berichten .. uitsluitend [is] toegestaan, mits de verzender kan aantonen dat de desbetreffende abonnee daarvoor voorafgaand toestemming heeft verleend.

Met andere woorden: het als organisatie verzenden van elektronische berichten, zoals e-mails, is alleen toegestaan, mits daarvoor toestemming is verleend. Er wordt een uitzondering vermeld in artikel 11.7 lid 2 voor (bestaande) klanten/leden van organisaties.

Bestaande klanten/leden, ja. Dat betekent dat wanneer je je afmeldt als klant/relatie, daarmee geen aanspraak meer gemaakt kan worden op dit artikel, zéker niet als je afmelding -zoals in het geval van de meeste ontvangers van dit bericht- heeft plaatsgevonden. Ook een in het verleden gegeven toestemming lijkt me, hoewel ik daar geen rechterlijke uitspraken over heb kunnen vinden, ingetrokken te worden bij een afmelding als lid van een vereniging; je geeft daarmee aan niet langer verbonden te willen zijn met de vereniging.

Daarnaast wordt er in het e-mailbericht geen mogelijkheid geboden om je gegevens uit de databank van de SP te verwijderen, iets wat -ondanks dat ze vermelden dat het een éénmalige e-mailing is, want dat onderscheid wordt niet gemaakt in de wet- wel verplicht is (art. 11.7 Tw lid 2):

hem bij elke overgebrachte communicatie de mogelijkheid wordt geboden om [..] verzet aan te tekenen tegen het verder gebruik van zijn elektronische contactgegevens.

Wie dient een handhavingsverzoek in bij de OPTA?

(cc) Danny Mekic’, http://da.nny.nl/ – Creative Commons – Naamsvermelding

Download de hoge-resolutiefoto’s hier (doorklikken naar foto, dan knopje “all sizes” kiezen en dan “full format”).

Ik ben benieuwd waar de Nederlandse media mee komen, die nog niet eens opgepikt hebben (01.06 uur) dat in Engeland inmiddels de eerste asdeeltjes op aarde zijn beland.

Met name een print- of opslaan-knop ontbreekt vaak bij online dienstverleners. De verplichting om de consument waar je een contract mee afsluit, de mogelijkheid te bieden om de Algemene Voorwaarden op te kunnen slaan of te kunnen printen, vloeit voort uit artikel 6:234 lid 1 sub c BW:

hetzij, indien de overeenkomst langs elektronische weg tot stand komt, de algemene voorwaarden voor of bij het sluiten van de overeenkomst aan de wederpartij langs elektronische weg ter beschikking heeft gesteld op een zodanige wijze dat deze door hem kunnen worden opgeslagen en voor hem toegankelijk zijn ten behoeve van latere kennisneming of, …

De Algemene Voorwaarden moeten op zó’n manier ter beschikking worden gesteld, dat deze door de persoon aan wie ze worden aangeboden via het internet, kunnen worden opgeslagen en voor hem toegankelijk zijn ten behoeve van latere kennisneming. Dat betekent kortgezegd: opslaan en printen graag. Bied jij de Algemene Voorwaarden al netjes met een .pdf-variant en een printknop aan?..

Gelukkig kun je je afmelden voor de papieren telefoongids. En omdat de link bijzonder lastig te vinden is (niet op detelefoongids.nl, zelfs het Telegraaf-artikel maakt geen melding van de link, maar via een om-om-omweg via Google), bij dezen (en dan eerst op de rode knop klikken, als deze verschijnt, en vervolgens rechts doorklikken). Oh, en vergeet niet dat je eerst een half kruisverhoor af moet leggen voordat je gevrijwaard wordt van de papieren wereld: veel succes!

(zo hoort een webformulier dus niét te zijn)

Danny

Nu ook steeds meer ‘huis-, tuin- en keukenmerken’ telefoniediensten aan gaan bieden (zo werd deze week bekend dat Kruidvat de “goedkoopste pre-paid” telefoonoplossing aan gaat bieden) en de gemiddelde dekking van de verschillende aanbieders aan verbetering onderhevig is, wordt het steeds moeilijker om ruime marges te berekenen in de eindgebruikersprijs. Het gerucht gaat nu dat Google experimenteert met een nieuw verdienmodel voor mobiele telefoonaanbieders: een aandeel in de advertentieinkomsten die worden verdiend via, in dit geval, telefoons die gebruik maken van het Google Android-besturingssysteem.

Tweakers.net (Arnoud Wokke) meldt:

Noch Google, noch providers willen reageren op het gerucht, schrijft Moconews. De nieuwssite baseert zich op anonieme bronnen. Als voorwaarde voor het delen van inkomsten zou Google willen dat zijn applicaties Maps, Search en Market op de toestellen worden voorgeïnstalleerd. De zoekgigant deelt dan advertentie-inkomsten, die vooral uit de zoekfunctie voortkomen.

De deals zouden niet alleen worden gesloten met telecomproviders, maar ook met toestelfabrikanten. Dit zou volgens Moconews een van de redenen zijn dat veel providers Android-telefoons verkopen. Het is onduidelijk of het verhaal klopt en of de deals ook buiten de VS zijn gesloten.

Ministerie van BZK: Storing DigiD Rijksvoorlichtingsdienst

Storing DigiD

Sinds dinsdagmiddag 23 maart (eind van de middag) is er een storing met DigiD. Zolang de storing duurt kunnen mensen geen digitale belastingaangifte indienen of andere zaken via internet doen met overheidsdiensten als gemeenten, uitkeringsinstanties of de studiefinanciering.

De precieze oorzaak van de storing is nog niet bekend; er wordt gewerkt aan een oplossing.

Doordat het tijdens de storing niet mogelijk is persoonlijk contact te leggen met overheidsinstanties, zijn onveilige contacten en transacties ook uitgesloten.

Zodra de storing is verholpen volgt daarover een mededeling op www.digid.nl.

Erg effectief is het verspreiden van verouderde opsporingsberichten dus niet. Vooral omdat de kans bestaat dat mensen gaan unfollowen of helemaal niet tot een follow-actie op Twitter overgaan.